Cytaty na temat rzecz
strona 2

„Nie uważam się za inżyniera dusz. To filmy wpływają na ludzi, nie aktorzy. Nie staram się przeforsować jakiegoś konkretnego politycznego światopoglądu. Nie dobieram ról pod takim kątem. W roli interesuje mnie rola, a nie polityka. Chociaż jest jedna rzecz, którą rzeczywiście chciałbym przekazać widzom: żeby otworzyli oczy i nauczyli się samodzielnie myśleć. Jeżeli po seansie ludzie zaczynają rozmawiać o tym, czego ich zdaniem dotyczył film, to świetnie. To znaczy, że moja praca nie poszła na marne. Oczywiście zależy mi na tym, by wszyscy brali czynny udział w życiu politycznym. Dlatego namawiam: bierzcie udział w wyborach, głosujcie! Na pewno jednak nie będę nikogo przekonywał, że powinien głosować na tego, a nie innego polityka czy ugrupowanie.”

Denzel Washington (1954) aktor amerykański

Źródło: wywiad, 2005 http://www.stopklatka.pl/wywiady/wywiad.asp?wi=25760

O ludziach, O duszy, O myślach, O myśleniu

„… uznaje się pana markiza de Sade i służącego jego Latoura, zbiegłych i nieobecnych, winnymi i przekonanymi o zbrodni trucicielstwa i sodomii (…) skazuje się ich na oddanie w ręce mistrza sprawiedliwości, który zaprowadzi ich na odbycie godziwej pokuty przed głównym wejściem kościoła katedralnego; tam na kolanach, z odkrytą głową i boso, w koszuli i ze sznurem na szyi, trzymając w rękach gorejące świece z żółtego wosku o wadze jednego funta każda, błagać będą o przebaczenie Boga, króla i sprawiedliwość; potem zaprowadzeni zostaną na koniec placu św. Ludwika, gdzie wzniesiony zostanie dla nich specjalny szafot; zetnie się tam głowę panu de Sade, a na wzniesionej na tym samym miejscu szubienicy zawieszony zostanie wspomniany Latour i zadławiony sznurem aż do chwili naturalnej śmierci. Potem ciała pana de Sade i rzeczonego Latoura zostaną spalone, a popioły ich rozrzucone na wietrze. Poza tym skazuje się pana de Sade na trzydzieści liwrów grzywny, a Latoura na dziesięć liwrów, płatnych na rzecz króla…”

Donatien Alphonse François de Sade (1740–1814)

wyrok w sprawie „afery cukierków kantarydowych” ogłoszony 11 września 1772 w Marsylii.
Źródło: Jerzy Łojek, Wiek markiza de Sade, Lublin 1973.

O śmierci, O Bogu, O sprawiedliwości, O przebaczeniu

„Marzenie, to wyborna rzecz,
Raz działa w przód, raz działa wstecz.”

Jan Sztaudynger (1904–1970) poeta polski, satyryk

Supełki
Źródło: Marzenie, s. 135

„Cokolwiek było między nami albo cokolwiek będzie, to z pewnością cudowna rzecz i że musimy oboje czuć się zupełnie wolni; i cokolwiek ma się wydarzyć, powinno wydarzyć się tylko dlatego, że oboje tego pragniemy.”

Arianna Huffington (1950)

Pablo Picasso – Twórca i niszczyciel

„Mój panie, śmierć to rzecz prosta.”

Konstanty Ildefons Gałczyński (1905–1953) polski poeta

Kronika olsztyńska (1950)
Źródło: Śmierć braciszka, „Głos Literacki”, 1928

O śmierci

„Ale czym jest serce, proszę pani? Ma mniejszą wartość niż opinia, którą się cieszy. Ze wszystkim się godzi, na wszystko przystaje. Można je wypełnić byle czym, tak mało wymaga… Ciało to zupełnie inna rzecz… A owszem! Wie, czego chce, jest, jak to się mówi – smakoszem.”

Sidonie-Gabrielle Colette (1873–1954)

Czyste nieczyste

Serce

„Wszystkie realne ulepszenia amerykańskiej demokracji nie pochodziły bowiem od szeroko rozumianej elity, one przyszły z dołu. Partia Wolności, walcząca z niewolnictwem, sufrażystki, ruch robotniczy, ruch na rzecz praw obywatelskich – żaden z tych ruchów nigdy nie zajmował formalnie pozycji władzy.”

Chris Hedges (1956)

fragment przemówienia z 18 marca 2012 r. Źródło: Siła prawdy, przeł. M. Sutowski, krytykapolityczna.pl, 22 marca 2012 http://www.krytykapolityczna.pl/Opinie/HedgesSilaprawdy/menuid-1.html

O demokracji, O wolności, O sile

„Niczym nie jestem, tylko drganiem strun żałosnych…
Któż może być o taką bolesną rzecz zazdrosny?”

Kazimiera Iłłakowiczówna (1892–1983) polska poetka, prozaik, dramaturg, tłumaczka

Źródło:

„Media w większości oparte są na starych kadrach poprzedniego systemu, które par excellence oparte były na kłamstwie. Wyzwolenie się nie jest proste i Kościół musi podpowiadać metody uwolnienia się z tego kłamstwa, nazywać prawdę prawdą i fałsz fałszem. Pierwsza rzecz to tłumaczenie ludziom, jak to działa, od dziecka. Trzeba ich ratować, by nie dawali się manipulować i nauczyli się korzystania z mediów. Jeżeli się nie nauczą, to zawsze ktoś będzie chciał ich wykorzystać.”

Antoni Dydycz (1938) polski duchowny katolicki, biskup

Źródło: Wyzwolić media z kłamstwa, stefczyk.info, 5 maja 2012 http://www.stefczyk.info/wiadomosci/polska/wyzwolic-sie-z-klamstwa

O dzieciach, O kłamstwie

„Naród [austriacki] nigdy nie opowiedział się w głosowaniu na rzecz Republiki. Milczał on tak długo, jak był zmęczony długą walką i zaskoczony zuchwalstwem rewolucjonistów z 1918 i 1919 roku. Otrząsnął się z tej rezygnacji, kiedy zorientował się, że rewolucja pogwałciła jego prawo do życia i wolności.”

Otto von Habsburg (1912–2011) polityk austriacki

w 1937. Źródło: Adrian Nikiel, Jacek Bartyzel, Chrześcijanin, Cesarz, Europejczyk, legitymizm.org http://www.legitymizm.org/aktualnosci-cesarz-otton

O wolności, O walce

„To być może najtrudniejsza rzecz: zrezygnować z całościowego obrazu rzeczy. Zgodzić się na fragmentaryczność jakby stłuczone lustro jako normalny stan rzeczy, nie składać puzzli w całość, bo całość nie istnieje. Jednak ciągle instynktownie to robimy. Nasz mózg automatycznie tworzy obraz, nie lubi abstrakcji, która jest bardziej energochłonna: wytworzony w jednej dziedzinie sens uogólniamy i przerzucamy na całość obrazu człowieka i społeczeństwa.”

Tadeusz Bartoś (1967) polski teolog i filozof

Źródło: rozmowa Agaty Bielik-Robson i Tadeusza Bartosia, Ateizm, gnoza i magiel polski, krytykapolityczna.pl, 16 marca 2013 http://www.krytykapolityczna.pl/artykuly/czytaj-dalej/20130316/ateizm-gnoza-i-magiel-polski

O czytaniu, Obraz, Sens

„Rzecz dzieje się w Polsce, to znaczy nigdzie.”

Alfred Jarry (1873–1907) dramaturg, poeta i pisarz francuski

Quant à l’action, elle se passe en Pologne, c’est-à-dire nulle part. (fr.) Źródło: Tomasz Cyz, Ubu Rex, czyli w Polsce, „Tygodnik Powszechny” 43/03 http://www.teatry.art.pl/!recenzje/ubur_war/czyliw.htm

„Też wolę przyjmować poród różowego pięknego bobasa. Aborcja to naprawdę jest obrzydliwa rzecz. Ale powinienem być z pacjentką na dobre i na złe.”

Romuald Dębski (1956–2018) polski lekarz

Źródło: rozmowa Aleksandry Szyłło, Dębski: Jestem z pacjentką na dobre i na złe, „Duży Format” http://wyborcza.pl/duzyformat/1,139142,16171511,Debski__Jestem_z_pacjentka_na_dobre_i_na_zle.html, wyborcza.pl, 18 czerwca 2014.

„Źle. Nic nie zdziałałem. Birski, idiota się wplątał. Przykuł mnie do drzewa i poszedł po samochód. Cholera. Mało mnie nie dopadło.
– Uwolniłeś się?
Pokazał resztki kajdanek wiszące mu na nadgarstku.
– Zawieś czosnek. Jutro spróbuję znowu. Tylko, że ten cholerny gliniarz będzie teraz na mnie czatował. Boże, Ty widzisz taką ciemnotę i dlaczego nie oświecasz tego bałwana?
– Dzięki. Jak mogę się odwdzięczyć?
– Dopiero po robocie. Szkoda, że nie dałem rady dzisiaj.
– Czekaj, przetnę ci może chociaż do końca te bransoletki.
– Tego nie odmówię.
Poszli do szopy. Marek zręcznie przeciął szlifierką kajdanki, podkładając kawałek blachy. Jakub starannie wytarł je szmatką i wsypał do plastikowej torebki.
– Przyda się – wyjaśnił.
Wkrótce potem na swoim koniku jechał do domu. Dojechał do szosy na Chełm i pojechał w stronę Woj sławie. Gdy mijał cmentarz poczuł, że coś mu się przygląda.
– Jeszcze się do was dobiorę – obiecał.
Wrażenie przyglądania się zniknęło, tak jak gdyby to coś przestraszone wycofało się. Birski czekał swoim radiowozem na krzyżówkach.
– Dobry wieczór – rzucił kąśliwą uwagę.
– A dobry wieczór.
– A skąd to się wraca? Może z nielegalnych poszukiwań archeologicznych?
– A tak sobie jeżdżę. Cierpię na bezsenność. Pomyślałem, że odrobina świeżego powietrza dobrze mi zrobi.
– Słuchaj Jakub, ty mnie znasz.
– Trudno nie znać ozdoby naszej gminy i dzielnego pogromcy kłusowników, bimbrowników i wszelakich innych złoczyńców.
– Dopóki nie złapię cię na gorącym uczynku, możesz czuć się bezpieczny, ale strzeż się. Nawet, jeśli wiek cię uratuje przed odsiadką, to ja się postaram, żeby obrzydzić ci życie. Będą grzywny i inne takie. Ty się starzejesz. Nie jesteś już taki sprytny jak pięć lat temu, gdy obejmowałem tu służbę. A z czasem będzie coraz gorzej.
– Zapewne tak. A swoją drogą to mało brakowało, a tłumaczyłby się pan, dlaczego mój trup znaleziony na cmentarzu ma kajdanki na rękach.
– Hym?
– Wampiry przyszły. Na szczęście uwolniłem się.
– Oddaj chociaż kajdanki. To służbowe…
– Proszę – Jakub rzucił mu torebkę. Birski roześmiał się.
– Wiesz, za co cię posadzę?
– Tak?
– Za niszczenie milicyjnej własności.
– Pańskie słowo w sądzie przeciwko mojemu. To będzie bardzo trudno udowodnić.
– Tu są twoje odciski palców – potrząsnął torebką.
– Obawiam się, że nie. Wytarłem je flanelą. Nie został ani jeden.
Birski zawył. Naraz coś mu przyszło do głowy.
– Są za to na torebce.
– Niewątpliwie. Znalazł pan torebkę u mnie w kuble i wsypał pan do niej zniszczone uprzednio kajdanki. Na torebce są moje odciski palców, co nie czyni dowodu.
Milicjant zaklął.
– Muszę cię dopaść, choćby to była ostatnia rzecz, jaką zrobię w życiu.
– Życzę powodzenia.
– Mam. Kierowanie nieoznakowanym pojazdem. Ten konik nie ma nawet świateł odblaskowych o pozycyjnych, nie wspominając.
– Zgadza się. Sanie, fura przyczepa platforma muszą mieć światła odblaskowe. Ale konie nie. To taka luka w przepisach. Nie zacytuję z pamięci stosownego paragrafu. Ale mam w domu kodeks ruchu drogowego. Gdyby pan chciał skorzystać.
Birskiemu wpadł do głowy kolejny pomysł. Wyciągnął z kabury pistolet.
– Rzuć broń – polecił.
– Nie mam.
– Rzuć broń. Rzuć broń.
– Proszę o dodatkowe wyjaśnienia.
– Proste. Muszę trzy razy ostrzec, abyś rzucił broń. Potem oddam strzał ostrzegawczy, a potem postrzelę cię w obronie własnej i postaram się, aby to był nieszczęśliwy wypadek. Aby postrzał okazał się śmiertelny. – Zaraz, zaraz. Przecież nie mam broni.
– Przepisy milczą o takim przypadku. To taka luka, Jakubie. Muszę ostrzec, oddać strzał ostrzegawczy i mogę strzelać.
– A jeśli rzucę broń, to już pan nie może? – zaciekawił się Jakub.
– Wtedy nie.
Egzorcysta sięgnął do cholewy buta i wydobywszy z niej nóż, rzucił go na ziemię. Prosto pod nogi Birskiego.
– Rzuciłem broń. Tym samym nie może pan strzelać.
Birski rozpłakał się.
– Ja już nie mogę – powiedział. – Pan panie Wędrowycz jest okropnym człowiekiem.
– No nie rozklejaj się. Milicjant, a beczy. Zagniesz mnie następnym razem.
Posterunkowy otarł oczy.
– Rozmowa z panem to intelektualne przeżycie – wyznał. Jestem szczęśliwy, że tylko pan w tej gminie jest tak inteligentny. Proszę jechać do domu.
– Nie omieszkam się. Jestem już stary i muszę się wysypiać. A odnośnie świateł odblaskowych, to wiszą tam, pokazał gestem.
Na końcu ogona kłaczka miała zapiętą spinkę do włosów, na której huśtał się odblaskowy znaczek. Czterolistna koniczynka. Na szczęście. Birski wył długo i ponuro. Wył tak przejmująco, że aż pobudzili się okoliczni mieszkańcy. Nie zapalali świateł. Stali za firankami i przyglądali się temu zdumiewającemu widokowi. Pośrodku skrzyżowania stał radiowóz, a koło niego miejscowy posterunkowy, zadarłszy głowę, wył do księżyca. Okoliczne psy podchwyciły jego skowyt. Wkrótce obudziło się pół wsi.”

Andrzej Pilipiuk książka Czarownik Iwanow

rozmowa Jakuba z Birskim po nieudanej walce z wampirami.
Cykl Kroniki Jakuba Wędrowycza, Czarownik Iwanow

O życiu, O Bogu, O szczęściu, O psie

„Film to cholernie trudna rzecz. Tyle razy się zdarza, że wszystkie elementy składowe: scenariusz, zdjęcia, gra aktorska, są najwyższej jakości, a mimo to nie powstaje dobry film.”

Janusz Kamiński (1959) polski operator filmowy i reżyser działający w USA

Źródło: „Zwierciadło” nr 3/1925, marzec 2007

O grach

„Zanim wreszcie się podda i wróci do ładowni, zauważa jeszcze tylko jedną rzecz: uzbrojeni są, kurwa, po zęby. Jakby mieli zabić kilkadziesiąt osób po drodze z samolotu do sracza i z powrotem. Bobby Shaftoe spotkał już kilku takich paranoików podczas swych podróży i niespecjalnie ich lubi […]
Znajduje sobie miejsce na podłodze tuż obok starszego szeregowego Geralda Hotta i wyciąga się. Rewolwerek ukryty w pasie uwiera go w plecy, więc wyciąga go i wtyka do kieszeni. Ale uczucie dyskomfortu przenosi się teraz na sztylet Marine Raider, na plecy, między łopatkami. Widzi, że będzie chyba musiał zwinąć się w kłębek na boku – co się nie udaje, ponieważ do jednego boku ma przypięty standardowy wojskowy pistolet samopowtarzalny Colt, któremu nie dowierza, a na drugim – wzięty z domu rewolwer, któremu ufa. Musi więc gdzieś upchnąć to wszystko i jeszcze rozmaite magazynki, ładownice i inne ustrojstwa. A także wyciągnąć przytroczony do łydki nóż V-44 Gung-ho do karczowania dżungli, dekapitacji Nipów i rozbijania kokosów, oraz krótkolufowego derringera, przyczepionego do drugiej nogi, dla równowagi. Zostawia tylko granaty w przednich kieszeniach, jako że nie planuje kłaść się na brzuchu.”

Neal Stephenson książka Cryptonomicon

Źródło Cryptonomicon, rozdział W górze str. 144, Warszawa 2001
Cryptonomicon

O emocjach, O domu

„Program Tuska uderza radykalizmem na tle jego dotychczasowej polityki. Można mieć wątpliwości co do jego czysto obronnego charakteru. Nie ma w nim pozytywnych działań na rzecz zatrudnienia i wzrostu dochodów. Zaskakuje też zupełny brak działań na rzecz młodzieży. A jest to grupa, która wszędzie płaci obecnie najwyższą cenę.”

Aleksander Smolar (1940)

Źródło: rozmowa Michała Sutowskiego, Koniec opowieści o zielonej wyspie?, krytykapolityczna.pl, 19 listopada 2011 http://www.krytykapolityczna.pl/Wywiady/SmolarKoniecopowiesciozielonejwyspie/menuid-1.html

O młodzieży, O charakterze

„Jakaż to szczególna rzecz, pokusa! Spoglądasz na jakiś przedmiot i powoli czujesz,że rzuca na ciebie urok, wznieca niepokój, zyskuje nad tobą moc, jak twarz kobiety. Przenika cię jego czar, dziwny czar, płynący z kształtu, barwy, wyglądu; i już go kochasz, pragniesz, pożądasz. Ogarnia cię potrzeba posiadania, potrzeba z początku łagodna, jak gdyby nieśmiała, ale która rośnie, staje się gwałtowna, nieodparta.”

Guy de Maupassant (1850–1893)

Źródło: Włosy (tłum. I. Wieczorkiewicz)

O kobietach, O wyglądzie, Kochać się

„Staram się w moich filmach stworzyć pewną sugestywną wizję świata, która kazałaby odbiorcy zapomnieć o tym, że jest w kinie. Widz powinien poczuć się współuczestnikiem wydarzeń, winien identyfikować się z bohaterem. W fabularnym filmie aktorskim cel ten jest łatwiejszy do osiągnięcia (…). W filmie animowanym rzecz jest trudniejsza – ale czy niemożliwa? Nawet świat narysowany na papierze może przypominać na tyle autentyczną rzeczywistość, by widz uwierzył w jego istnienie. Nawet narysowany człowiek może zdradzać swój charakter, swe uczucia”

Ryszard Czekała (1941–2010)

Źródło: „Film” 9/1971

O świecie, O emocjach, O charakterze, O rzeczywostości

„(…) dostałem za współlokatora chłopaka mniej więcej w moim wieku. Jakbym już widział tę żółtą twarz i duże, płonące oczy – ale tu żółte twarze i duże, płonące oczy mieli wszyscy. W pierwszych słowach zapytał, czy nie znalazłoby się dla niego trochę wody, a ja mu powiedziałem, że sam bym nie pogardził; zaraz potem: – A papierosy? – z tym też nie miał szczęścia, oczywiście. Zaproponował, że mógłby zapłacić chlebem, ale dałem mu do zrozumienia, że nie w tym rzecz, zwyczajnie nie mam; wtedy zamilkł na jakiś czas. Przypuszczam, że musiał mieć gorączkę, bo od jego rozdygotanego ciała bił nieustający żar, z którego przynajmniej miałem pożytek.”

Imre Kertész książka Los utracony

Los utracony

O zrozumieniu, O czasie, O wieku, Chłopak

„Nigdy bym czegoś takiego więcej nie zrobiła. To było bardzo złe. Prawdopodobnie była to najgorsza rzecz, jaka przydarzyła się w mojej karierze.”

Britney Spears (1981) amerykańska piosenkarka

po realizacji Chaotic w 2005. Źródło: Brtitney Spears: to była najgorsza rzecz w mojej karierze plejada.pl, 14 grudnia 2013 http://plejada.onet.pl/newsy/brtitney-spears-to-byla-najgorsza-rzecz-w-mojej-karierze/n2rcv

„Jest tylko jedna rzecz, której się boję. Że nie będę mogła żyć pełnią życia…”

Angelina Jolie (1975) aktorka amerykańska

Źródło: „Zwierciadło”, 6/1964, czerwiec 2010

„Nie ubiegałem się też i nie ubiegam o jakąkolwiek schedę po Dejmku. Jedyna rzecz materialna, którą po nim mam, to krawat, który udało mi się ukraść. Zwykły krawat.”

Piotr Dejmek (1953–2010) polski aktor i producent filmowy

o ojcu. Źródło: „Rzeczpospolita”, 4 lutego 2008 http://www.teatry.art.pl/!rozmowy/dnitpb.htm

„Przecie w całym kosmosie nie ma rzeczy tak zmiennej jak miasto, a rzecz tak zmienna nigdy nie da się ująć ostatecznie.”

Tadeusz Peiper (1891–1969) polski poeta, krytyk literacki, teoretyk poezji

Źródło: Zapiski o prawach poezji w: Pisma, t. 2, 1974.

„Jako Japończyk żyjący w Polsce, a zarazem działacz „Solidarności” jestem dysonansem dla niektórych ugrupowań politycznych. A przecież takich jak ja cudzoziemców, którzy w Polsce lub na świecie, działali na rzecz niepodległości Polski jest wielu.”

Yoshiho Umeda (1949–2012) energetyk japoński mieszkający w Polsce, działacz opozycji w PRL

Źródło: Jan Strękowski, J. Strękowski: Yoshiho Józef Umeda – polski patriota z Japonii (1949–2012), polska-azja.pl, 17 maja 2012 http://www.polska-azja.pl/2012/05/17/j-strekowski-yoshiho-jozef-umeda-polski-patriota-z-japonii-1949-2012/

„O sprawach dokonanych nie należy rozprawiać. Nie należy też rad udzielać, gdy rzecz już zbyt daleko zaszła, ani wyrzutów czynić, gdy coś już minęło.”

Konfucjusz (-551–-479 p. n. e.) chiński myśliciel, filozof, nauczyciel i polityk, twórca konfucjanizmu; jego nauki głęboko wpłynęł…

„Znalazłem w naszej historii, argumenty na rzecz naszego quebeckiego nacjonalizmu, to odkrycie tego, że mamy przeszłość i kulturę. A teraz historia jest tym czego najbardziej potrzebujemy.”

Lionel Groulx (1878–1967)

Źródło: Marta Kijewska-Trembecka, Quebec i Quebecois. Ideologie dążeń niepodległościowych, Kraków 2007, str. 145

O historii, O przeszłości

„Najwstrętniejsza to rzecz, kiedy ktoś mówi za wiele o sobie.”

Giacomo Leopardi (1798–1837) włoski filozof i poeta

„Szczególnej zaś uwagi wymaga sytuacja, gdy większa liczba ludzi wspólnie podejmuje próbę zapewnienia sobie szczęścia i ochrony przed cierpieniem tak przetwarzając rzeczywistość, że nosi to wszelkie cechy obłędu. Mianem takiego masowego obłędu musimy określić także religie ludzkości, choć rzecz jasna nigdy nie rozpozna tego obłędu ten, kto sam go podziela.”

Zygmunt Freud (1856–1939) austriacki neurolog i psychiatra

Kultura jako źródło cierpień (1930)

O ludziach, O religii, O rzeczywostości, O cierpieniu

„(…) wyrazy „dobro” i „zło” mają znaczenie tylko względne, a więc jedną i tę samą rzecz można nazwać dobrą lub złą zależnie od tego, pod jakim względem jest wzięta.”

Baruch Spinoza (1632–1677) niderlandzki filozof

O poprawie umysłu

O złu

„Braterstwo skautowe stwarza szczególną możliwość dialogu pomiędzy ludźmi mówiącymi różnymi językami, wyznającymi różne religie, należącymi do odmiennych kultur. Niesienie ideałów skautowych młodym ludziom, często oddalonym od Chrystusa i Kościoła, to wielka praca na rzecz ewangelizacji, a także na rzecz pokoju i współpracy pomiędzy ludźmi. Podziwiam pracę wszystkich skautów i instruktorów, którzy podejmują ten trud, którzy chcą spotykać się ze swoimi młodymi rówieśnikami w duchu ekumenizmu, dialogu i szacunku dla innych. Ten dialog pomiędzy katolikami – skautami i młodymi ludźmi, wyznawcami innych religii i przekonań pozwala, by Jezus Chrystus mógł być jeszcze lepiej poznany i bardziej kochany. Na fundamencie skautingu często też rodzi się powołanie młodych ludzi do stanu duchownego, ale też do życia w małżeństwie i rodzinie, zgodnego z nauczaniem Kościoła.”

Jan Paweł II (1920–2005) papież, święty Kościoła katolickiego

Wypowiedzi do skautów i harcerzy
Źródło: posłanie Jana Pawła II z okazji 50-lecia ICCS, wrzesień 1998.

O małżeństwie, O ludziach, O rodzinie, O pokoju

„Pytasz, co tu słychać. Aby rzecz ująć jak najkrócej, nadzieja na to, że otaczające nas ze wszystkich stron brązowe morze składa się z czekolady, topnieje nawet u najzagorzalszych optymistów. Przy czym, jak dowcipnie zauważa reklama, topnieje nie w rękach, ale w ustach.”

Wiktor Pielewin książka Święta księga wilkołaka

Święta księga wilkołaka

O nadziei, O morzu

„Nowa idea wolności, której żadna klasa społeczna nie wniosła dotąd na widownię walki, wolności, nietylko narodu, klasy, systemu, lecz także wolności człowieka, która z natury swojej, jako rzecz nawskroś indywidualna, z żadną formą państwa pogodzić się nie da.”

Edward Abramowski (1868–1918) polski filozof i działacz polityczny

Źródło: Polityka socjalizmu bezpaństwowego w: Edward Abramowski, Pisma, tom II http://dir.icm.edu.pl/pl/Pisma/Tom_2/372, Warszawa 1924

O naturze, O wolności, O walce

„w noc świętego bartłomieja ukrywałem się w stogu siana
nie byłem innowiercą nie miałem poglądów
tacy rzecz jasna są najgorsi nie mogą liczyć
na bożą łaskę ani kupić odpustu
zwykle kręcą się wokół gospodarstwa karmią
bydło grabią siano albo pracują
w kancelarii listy zaklejają językiem”

Eugenijus Ališanka (1960)

Źródło: z historii wiary, tłum. Izabela Korybut-Daszkiewicz

O wierze, O historii, O nocy

„Nie była jakoś specjalnie hołubiona przez krytykę. Większość nagród dostawała od publiczności. Po spektaklach przynoszono jej bukiety kwiatów, w hołdzie dla jej talentu, komplementowano jej wspaniały mezzosopran. Jedna rzecz tylko nie dawała jej spokoju i sprawiała piekącą przykrość. Dobrze wiedziała, że przecież była obdarzona przez naturę tylko sopranem.”

Marek Konecki (1949)

Księga kpin (satyry, ironie i nonsensy)

O naturze

„Klasy charakteryzujące się słabą wydajnością gospodarczą, lub niską inteligencją, bądź obiema tymi cechami są na ogół szczególnie religijne. Przykładem może tu być ludność murzyńska na Południu i większość imigrantów pochodzących z klas niższych, czy większość ludności wiejskiej – zwłaszcza w regionach zacofanych pod względem rozwoju oświaty, gospodarki lub kontaktów ekonomicznych z resztą społeczeństwa. Podobnie ma się rzecz w przypadku „dziedzicznej warstwy ubogiej” – bardzo w Ameryce nielicznej lub grup przestępczych i zdemoralizowanych. Religijność tych ostatnich przejawia się częściej w naiwnej, animistycznej wierze w „szczęście” i skuteczność praktyk szamańskich, aniżeli w formalnej przynależności do określonego kościoła. Z drugiej strony wśród klasy rzemieślniczej da się zaobserwować stopniowy odwrót od religii antropomorficznych i zanik praktyk religijnych. Postawy tej klasy w szczególnym stopniu podlegają wpływom nowocześnie zorganizowanego przemysłu, który wymaga rzeczowego podejścia do zjawisk otaczającego świata oraz widzenia ich z perspektywy następstwa zdarzeń oraz praw przyczynowych. Jednocześnie członkowie tej klasy nie są ani tak niedożywieni, ani przepracowani, aby nie istniał u nich pewien margines energii życiowej niezbędnej do przystosowania się do nowych warunków.”

Thorstein Veblen (1857–1929) ekonomista i socjolog amerykański

Teoria klasy próżniaczej (1899)

O szczęściu, O wierze, O religii, O inteligencji

„Małżeństwo to rzecz pożyteczna, o ile komuś sprzyja los.”

Lukian z Samosat (120) starożytny pisarz grecki

O losie, O małżeństwie

„To, że taki imbecyl, taki podczłowiek jak Pizzardo będzie odpowiedzialny za uniwersytety i seminaria to skandal i rzecz niezwykle poważna (…). Ten nędzny dziwak, ten nawet nie przeciętniak bez kultury, bez horyzontów, bez człowieczeństwa (…). Ten Pizzardo, który ma czerwoną piżamę i kalesony (…) który targuje się przy zakupie gazety (…). Co za przerażająca komedia!”

Yves Congar (1904–1995) francuski teolog katolicki, dominikanin, kardynał

o kard. Giuseppe Pizzardo Źródło: fsspx.pl, 20 maja 2012 http://news.fsspx.pl/2012/05/o-iwon-congar-op-%E2%80%9Eimbecyl-podczlowiek-nedzny-dziwak/

„Skutki społeczne tej ["tronu i ołtarza”] symbiozy są zawsze podobne, choć, rzecz jasna, nieidentyczne: miewają swoisty koloryt lokalny, a przede wszystkim występują z rozmaitym nasileniem, co każe traktować pojęcie państwa wyznaniowego jako stopniowalne, pozwala zatem określać dane państwo jako mniej lub bardziej wyznaniowe i mówić o procesie nabierania przez nie (lub tracenia) wyznaniowego charakteru.”

Barbara Stanosz (1935–2014) uczona polska, filozof, logik

Źródło: Państwo wyznaniowe, „Bez Dogmatu” http://www.iwkip.org/bezdogmatu/68/, nr 68, wiosna 2006

O wiośnie, O charakterze

„Najpiękniejsza rzecz, jakiej możemy doświadczyć, to oczarowanie tajemnicą.”

Albert Einstein (1879–1955) fizyk niemiecki, noblista

O tajemnicy

„Drogi czytelniku, muszę cię prosić na samym początku, abyś przeczytał tę opowieść tak szybko, jak tylko potrafisz. Chociaż i tak nie ręczę, czy doczytasz rzecz do końca, choćbyś nie wiem jak się śpieszył.
Nie zalecam jednak czytania po łebkach. Nie umiem opowiadać inaczej jak dokładnie, po kolei, obawiam się więc, że przerzucając tylko niedbale stronice nie uchwycisz tego najważniejszego, co mam do przekazania na samym końcu. Ach, jakżebym chciał, abyś już znał zakończenie tej historii. Życzę ci, i sam również pragnę tego gorąco, aby ta próba zakończyła się pomyślnie…
Słucham? Żebym, w takim razie, od razu powiedział, co mam do powiedzenia? Kiedy mówię przecież, taki już mam charakter – a naraziło mnie to na niemałe kłopoty w moim dziennikarskim fachu, że nie potrafię inaczej opowiadać, jak systematycznie, fakt po fakcie.”

Sakyō Komatsu (1931–2011)

początek opowiadania.
Papier czy włosy

O historii, O charakterze, O czytaniu

„Od początku istnienia zespołu mamy w głowie taką myśl, żeby grać intensywnie, ale dość przystępnie. Niekoniecznie chcemy, żeby to były piosenki, które będą nadawały się do radia, bardziej zależy nam na ich zapamiętywalności. To dla mnie osobiście najważniejsza rzecz.”

Maciej Głuchowski (1971)

o Candida. Źródło: Maciej „Ślepy” Głuchowski – Candida (instrumenty perkusyjne), rockmetal.pl, 21 września 2012 http://www.rockmetal.pl/wywiady/candida-maciej.slepy.gluchowski.12.html?strona=2

O myślach, O myśleniu

„Rzecz nie w tym, aby poznawać swój los, ale w tym, aby samemu go stwarzać.”

Stefan Pacek (1938)

O losie

„Znany z przeszłości związek zawodowy skupiony wyłącznie na doraźnych kwestiach nie odpowiada wymaganiom dnia dzisiejszego (…).
Starania każdego związku, aby zachować swą niezależność i odrębność od innych organizacji związkowych, prowadzą do narastania uwikłań prawnych, coraz większej niezgody, konfliktów i ostatecznego rozłamu (…).
Trzeba nauczyć związkowców (…), że ruch na rzecz praw pracowniczych to coś więcej, nieskończenie więcej, niż dążenie do niewielkiego wzrostu płac; że to coś więcej niż strajk niezbędny do jego osiągnięcia; że choć ów ruch wiąże się ze wszelkiego rodzaju działaniami, które mogą poprawić warunki pracy jego członków – to jego wyższym celem jest obalenie kapitalistycznego systemu prywatnej własności narzędzi pracy, zniesienie niewolnictwa opartego na niskich płacach oraz osiągnięcie wolności całej klasy robotniczej – a w istocie całej ludzkości.”

Eugene Debs (1855–1926)

w 1904.
Źródło: Howard Zinn, Ludowa historia Stanów Zjednoczonych. Od roku 1492 do dziś, tłum. Andrzej Wojtasik, Wyd. Krytyki Politycznej, Warszawa 2016, s. 440.

O zachowaniu, O historii, O wolności, O przeszłości

„Trochę zdradziliśmy dziś umysł na rzecz zewnętrzności. To znaczy uważamy mniej więcej, że to, co widzimy, to wszystko, co jest.”

Dariusz Suska (1968)

Źródło: Agnieszka Sowińska, Czytelnia:Wszystkie wiersze o śmierci http://www.dwutygodnik.com/artykul/3859/, Dwutygodnik.com nr 89/2012.

O śmierci

„Znałem Andrzeja Leppera i samobójstwo to była ostatnia rzecz, której mógłbym się po nim spodziewać.”

Artur Balazs (1952) polski polityk

Źródło: „Lepper miał prawo czuć się osaczony”, wprost.pl, 6 sierpnia 2011 http://www.wprost.pl/ar/256517/Lepper-mial-prawo-czuc-sie-osaczony/

O samobójstwie

„Zbytnia zapobiegliwość, to rzecz niestosowna, lepiej Zdrowaś Maryjo zmówić na tę intencję.”

Adam Chmielowski (1846–1916) polski malarz, święty kościoła katolickiego

„Mimo wszystko nauka to cudowna rzecz.”

Charlotte Armstrong (1905–1969)

Gorzka czekolada (1948)

O nauce

„Piękna to i pożyteczna rzecz odbywać drogi. Co moment można się czegoś nauczyć, a najczęściej tam, gdzie się człowiek najmniej spodziewa.”

Jędrzej Śniadecki (1768–1838) polski lekarz, biolog, chemik

Źródło: Pisma satyryczne http://www.archive.org/details/pismasatyryczne00wrzogoog, Warszawa 1908, s. 57.

„Kolejna rzecz związana z byciem kompozytorem to szukanie amunicji. Zaczynasz być obserwatorem, dystansujesz się. Pozostajesz czujny. Ta umiejętność doskonali się z biegiem lat – obserwowanie ludzi i tego, jak na siebie reagują. Co w pewien sposób sprawia że stajesz się dziwnie chłodny.”

Keith Richards (1943) brytyjski muzyk rockowy, gitarzysta (The Rolling Stones)

Życie

O ludziach

„Sprawy miejskie
Posiedzenie Rady Miejskiej d. 1 kwietnia.
(…)
Z porządku dziennego r. m. Dr F. Jakubowski uzasadnia wnioski co do nabycia przez gminę dla Muzeum Narodowego zbioru kamei i gem p. Schmidta-Ciążyńskiego. Sprawozdawca podnosi wysoką wartość tego zbioru, jakiego nie posiada w takiej ilości żadna instytucya, a zbiór ten mieści 2,500 sztuk kamei i gem. Wartość tę zbioru sprawdzili wysłani do Wiednia pp. Maryan Sokołowski i Zygmunt Cieszkowski. Za zbiór ten, którego wykaz szczegółowy odczytuje sprawozdawca, zażądał właściciel wypłaty rocznej renty w sumie 3,600 złr. Suma ta przedstawia się jako mała w porównaniu z wartością zbioru, lecz ponieważ było za ciężko dla Rady ponosić takową wyłącznie, dlatego zwrócono się do Sejmu z prośbą o subwencyę jak najwyższą na ten cel, a Sejm przeznaczył 1,000 złr., przez co umożliwił nabycie zbioru. Prócz kamei i gem oﬁaruje p. Schmidt-Ciążyński dla Muzeum 61 obrazów, które się już tam znajdują i 67 sztuk obrazów, które tymczasowo do Rapperswylu posłał, a których odebranie będzie połączone z pewnemi trudnościami. W ocenienie szczegółowe zbioru nie wdaje się sprawozdawca, znanym on jest bowiem z wystawy Sobieskiego, i prosi wreszcie Radę o przyjęcie wniosków, które brzmią następnie:
1) Gmina miasta Krakowa nabywa od p. Konstantego Schmidt-Ciążyńskiego zbiór kamei i gemm na własność, na rzecz Muzeum Narodowego w Krakowie, za rentę dożywotnią p. Konstantemu Schmidt Ciążyńskiemu, rocznie począwszy od 1 stycznia. 1885 w ilości 3600 zł. aw. w ratach półrocznych z góry opłacać się mającą. 2) Nabycie dokonanem zostaje na podstawie wykazu inwentarycznego dołączonego. 3) Renta roczna, w ustępie 1) określona, wypłacaną będzie w ten sposób, iż na ten cel użytą będzie suma 1000 złr. przez Sejm krajowy na ten cel przeznaczona, zaś resztę, w ilości 2600 złr. wa. wypłacać będzie gmina m. Krakowa z funduszów bieżących. 4) Poleca się Sekcyi skarbowej, aby fundusz na zapłacenie renty tegorocznej obmyśliła i do dyspozycyi Pana Prezydenta pozostawiła, tudzież, aby na przyszłość odpowiednie fundusze w budżecie rocznym zamieszczała. 5) Do zawarcia i podpisania umowy z p. Konstantym Schmidt Ciążyńskim, upoważnia Rada miejska Pana Prezydenta, tudzież Radców pp. Dra Faustyna Jakubowskiego i Dra Henryka Jordana.
Po otwarciu dyskusyi nad wnioskami, zabiera głos r. m. Baranowski, który sądzi, iż właśnie dlatego, że Muzeum jest Narodowe, Sejm powinien dać większą subwencyę, a mianowicie 2,600 złr., miasto zaś mogłoby się przyczynić kwotą 1,000 złr. Zawielki to ciężar dla gminy, dlatego oświadcza, iż głosować będzie przeciw wnioskom.
R. m. Dr Warschauer rozbiera szczegółowo charakter wydatków miejskich i dzieli takowe na egoistyczne, tj. potrzebne na budowę bruków, kanałów itd., i na wydatki krajowe, do których miasto przyczyniać się musi. Ani z jednego, ani z drugiego funduszu wydatku na nabycie kamei czynić nie można. Mówca był przeciwny założeniu Muzeum, które obecnie już kosztuje gminę 3,000 złr., a które przysporzyło miastu dwóch urzędników i woźnego. Niezawodnie jest ładnie, żeby były Muzea, galerye; niezawodnie, że zbiór rzeczony jest cenny, że ma pretium affectionis; niezawodnie, że ma gmina pewne obowiązki względem kraju, ale nie tak wielkie, bo przypuśćmy, że Sejm w którymkolwiek roku nie da subwencyi, to wtedy cały jej ciężar spadnie na miasto, za rzecz, która nie jest w ścisłym związku z Muzeum Narodowem, chyba o tyle, o ile działy sztuki wogóle mają związek ze sobą. Mówca doradza, aby i zamożne prywatne osoby przyczyniły się do nabycia, i proponuje następujący rozkład kwoty: Sejm niech da 1/3, miasto 1/3 i ludzie prywatni 1/3. Pieniądze są, trzeba je dać.
R. m. prezes Majer jest za wnioskami, ale musi się usprawiedliwić, dlaczego. Wiele jest prawdy w słowach mówcy poprzedniego, i gdyby nie pewne względy, nie mógłby oświadczyć się za nabyciem zbioru. Na wszelkie targi, jak podobny, bo inaczej układu na przeżycie nazwać nie można, wzdryga się jego sumienie, inna rzecz bowiem, jeżeli rodzice odstępują dzieciom majątek, a sobie zastrzegają rentę. Przyznaje mówca, że zbiór ten, to rzecz przydatna, ale pierwej iść powinny potrzeby konieczne. Gdyby nie było Muzeum Narodowego, to nikomu nie postałoby w głowie nabywanie zbioru, ale skoro Muzeum jest, to naszym obowiązkiem, aby się rozrastało. Znawcy powiadają, że nabytek robimy za cenę stosunkowo niską; znawcy w Wiedniu orzekli, iż wartość samego materyału, nie licząc wartości sztuki, oszacować można na 40,000 do 50,000 złr. Ale to wszystko mając na względzie, nie mógłby jeszcze mówca za nabyciem wotować, gdyby nie zasiłek, jaki przeznaczył Sejm w kwocie 1,000 złr., a nie traćmy nadziei, że usiłowaniom naszych posłów uda się więcej uzyskać. Drugim względem, skłaniającym mowcę do głosowania za nabyciem, jest zapewnienie, że znajdzie się fundusz i to taki, iż miasto ciężaru nie poniesie.
R. m. Dr Machalski wyjaśnia poprzedniemu mówcy, iż niema najmniejszej niemoralności co do zachodzącego tu dożywocia, bo ono jest uświęconem we wszystkich społeczeństwach cywilizowanych. Rada nie spekuluje tu na życie niczyje, a życie p. Schmidta-Ciążyńskiego jest w ręku Boskiem.
R. m. Rehman zapytuje, czy subwencya Sejmu jest jednorazową, czy też będzie udzielaną i na przyszłość.
R. m. Romanowicz wyjaśnia, że jest to datek roczny, więc nie potrzeba będzie wnosić petycye, bo odnośną kwotę będzie wstawiał co roku Wydział krajowy; nie chroni to wszakże tej rubryki od tego, że może się za nią nie podnieść większość rąk, czego przecież po reprezentacyi kraju przypuścić nie można, aby się w tym względzie taka większość nie znalazła.
Sprawozdawca Dr F. Jakubowski dodaje do wyjaśnienia r. m. Machalskiego tę uwagę, że jeżeli rodzice dzieciom majątek zostawiają, a sobie rentę dożywotnią zastrzegają, to tutaj obywatel przychodzi i mówi: oddaję wam wszystko, co mam, całą moją własność, dajcie mi rentę dożywotnią. Tu propozycya wychodzi z jego strony i jemu wolno tak postąpić; Co do r. m. Warschauera, który mówi: niech ktoś da, to nie od nas zawisło, by dał, ani Sejmu także do większej oﬁary zmusić nie możemy, Sejmu, który w trudnych warunkach oﬁarował 1000 złr. Jeżeli zaś ktoś ma dać, to nie od nas także zawisło, ale trzeba rozpocząć składać datki, a radca Warschauer rozpoczął od proponowania datków. Radca Warschauer dzieli także wydatki na niższe i wyższe, lecz ile razy przychodzimy z żądaniem niższych wydatków, to nam mówią o wyższych, ile zaś razy żądamy wydatków na wyższe cele, to nam mówią o brukach, kanałach itd. Gdy szło n. p. o szkołę przemysłową, to mówiono: po co szkoła przemysłowa! I zdaje się, ze słów p. Warschauera, jak gdyby gmina Krakowa mogła tylko kanały i bruki budować i ten jedynie miała obowiązek. Muzeum, przeciw któremu występuje p. Warschauer, ma dziś dziesięć razy większą wartość, niż suma, jaką na nie gmina wydała. Sprawozdawca wskazuje i na te wyższe cele, jakie miasto Kraków ma do spełnienia wobec kraju i narodu i prosi jeszcze raz o uchwalenie wniosków.
W głosowaniu imiennem, zarządzonem na wniosek r. m. Epsteina, głosowali za: Armółowicz, Dr Bobrzyński, Dr Bochenek, Geissler, Dr Hajdukiewicz, Dr F. Jakubowski, Dr Jakubowski Maciej, Dr Jordan, Dr Kasparek, dyrektor Kieszkowski, Knaus. JE. Dr Kopff, Dr Kohn, Dr Lisowski, Dr Majer, Dr Machalski, Muczkowski, hr. Potocki, Romanowicz, Dr Rosenblatt, Dr Straszewski, Szpakowski, hr. Tamowski, Zaremba, Dr Zatorski, Dr Zoll. Razem 26 głosów.
Przeciw głosowali: Dr Asnyk, Baranowski, Birnbaum, Epstein, Grosse, Gwiazdomorski, Kwiatkowski, Dr Oetinger, Rehman, Stockmar, Dr Warschauer, Zieleniewski. Razem 12 głosów.
Wstrzymali się od głosowania: Chęciński, Dr Domanski, Fedorowicz, Feintuch, wiceprezydent Friedlein, Goebel, Dr Horowitz, X. Midowicz, Mendelsburg, Schwarz.
Nieobecni: Chrzanowski Leon, Goldgardt, Matusińsiki, hr. Mieroszowski, Mirtenbaum, Dr Pareński, Dr Pieniążek, Dr Retinger, Rzewuski, Spira, Dr Weigel.”

Konstanty Schmidt-Ciążyński (1818–1889) polski kolekcjoner dzieł sztuki

O Konstantym Schmidcie-Ciążyńskim Źródło: „Czas” nr 76, 3 kwietnia 1885, s. 2, Małopolska Biblioteka Cyfrowa http://mbc.malopolska.pl/publication/20747

O życiu, O pieniądzach, O dzieciach, O ludziach

„Dialog pomiędzy artystami a politykami to podstawa. Nie wystarczy powiedzieć: robią cięcia, a to dranie! Trzeba zastanowić się, jak dostarczyć politykom amunicję, czyli argumenty, których mogliby używać na rzecz sztuki. Jeśli sami tego nie zrobimy, nikt nas nie wyręczy. Aktor czy reżyser – każdy musi otworzyć się na to, że efekty jego pracy można zmierzyć. Zachęcałbym wszystkich do rezygnacji z doktrynerstwa na rzecz współpracy.”

Jonathan Mills (1963)

Źródło: Agata Dduszko-Zyglewska, Dwadzieścia pięć tysięcy artystów http://www.dwutygodnik.com/artykul/3832-dwadziescia-piec-tysiecy-artystow.html, Dwutygodnik.com nr 88/2012, sierpień 2012.

O piekle, O współpracy

„Ciekaw jestem, czy będzie wysłuchany głos Księdza Prymasa, domagający się żydowskich przeprosin? Niedawno dowiedziałem się, że w 1950 roku Kneset uchwalił nieściganie zbrodni żydowskich kolaborantów z Hitlerem dokonanych na współbraciach (masowa żółta policja, żydowskie Gestapo, żydowscy szmalcownicy). A na spotkaniu z ambasadorem Izraela Szewachem Weissem dowiedziałem się, że żądanie położenia na szalę win polskich i żydowskich, jest antysemityzmem. Boże, cóż więc antysemityzmem nie jest? Zapomniałem, że Talmud zabrania świadczenia prawdy na rzecz goja. Czy już rozumiecie, drodzy Rodacy, dlaczego wasze maluchy będą się uczyły czytania, na szeroko reklamowanym w „Gazecie Wyborczej” i TV komiksie „Maus”, gdzie Wy Polacy jesteście przedstawieni jako okupacyjne świnie? Przed Grossem nie do pomyślenia, prawda? Śpijcie dalej, Rodacy…”

Bohdan Poręba (1934–2014) reżyser polski

Źródło: Gross na przedpolu cywilizacji śmierci, „Myśl Polska”, 8 czerwca 2001 http://www.naszawitryna.pl/jedwabne_504.html

O śmierci, O Bogu, O prawdzie, O myślach

„Sobór pod wieloma względami stanowił przełom. Najogólniej rzecz ujmując, przyznał on znacznie większą rolę świeckim w życiu i posłannictwie Kościoła. Przed Soborem rolę tę określało się w sposób całkowicie bierny. Np. prawo kanoniczne tak ustawiało zakres praw świeckiego: ma on prawo otrzymywać w Kościele sakramenty, pouczenie i jest zobowiązany do posłuszeństwa w wierze i obyczajach, a także do łożenia finansowego na sprawy Kościoła. W dziedzinie liturgii świeccy mieli obowiązek pobożnie wysłuchać Mszy świętej w niedziele i święta. Mszę odprawiał ksiądz, wszyscy inni byli jej biernymi uczestnikami. Sobór naucza natomiast, że Mszę świętą odprawia cała wspólnota, a ksiądz jej przewodniczy.”

Stanisława Grabska (1922–2008) polski teolog, publicystka, artysta plastyk

o Soborze Watykańskim II.
Źródło: Obywatele Kościoła. Ze Stanisławą Grabską rozmawiają Elżbieta Adamiak i Józef Majewski w: Dzieci soboru zadają pytania, op. cit.

O dzieciach, O wierze

„Ten, który zgodził się na stopniową rezygnację z polityki rolnej, z dopłat dla rolników, na rzecz uzbrojenia i wspólnej europejskiej armii, dzisiaj zarzuca mi, że w konkluzji węgierskiej po raz pierwszy wymusiłem na Francuzach i Niemcach rezygnację z dotychczasowych historycznych tytułów do płatności, na rzecz wypracowania nowych kryteriów i wyrównywania dofinansowania rolników w całej Europie. Ten, który wokół ze wszystkich czynił wrogów, dzisiaj zarzuca mi, że ja w ramach prezydencji wykonuję swoje obowiązki także w Brukseli, a nie podejmuję kłótni z jego zausznikami.”

Marek Sawicki (1958) polski rolnik i polityk ruchu ludowego

o liście Jarosława Kaczyńskiego do Donalda Tuska, w którym zaapelował o pilne działania w obszarze rolnictwa „o podstawowym znaczeniu dla codziennego życia obywateli”. Źródło: gazeta.pl http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80271,9959647,Sawicki__Kaczynski_przekroczyl_granice_hipokryzji.html, 17 lipca 2011.

„Coraz więcej ludzi zaczyna zdawać sobie sprawę, że głos za secesją to okazja, by nasze bogactwa pracowały lepiej na rzecz tych, którzy tu mieszkają – tworzyły miejsca pracy i chroniły kluczowe usługi, takie jak publiczna służba zdrowia, przed szkodliwymi rezultatami westminsterskiej prywatyzacji.”

Nicola Sturgeon (1970) szkocka polityk, Pierwsza Minister Szkocji i liderka Szkockiej Partii Narodowej

Źródło: Maciej Czarnecki, Szok w Wielkiej Brytanii. Szkocja jednak odejdzie?, „Gazeta Wyborcza”, 8 września 2014.

O ludziach, O odejściu, O bogactwie

„Rzecz nie w tym, że jesteś sam, lecz że jesteś samotny. Można być samotnym nawet w tłumie.”

Christine Feehan

Źródło: Mroczny książę, tłum. Edyta Jaczewska

„(…) Jest to eksperyment. Rzecz się tak przedstawia, skoro ja – że się tak wyrażę – jestem tym, który Polskę wciągnąłem w to przedsięwzięcie, to mogę powiedzieć, że daję teraz Ukraińcom możliwości. Jeśli im się uda, to się uda, nie osiągną sukcesu, to nie będą go mieć. Są dwa sposoby, by nauczyć ludzi pływania. Wolę sposób rzucania ich na głęboką wodę i zmuszania, by pływali. To właśnie robię z Ukraińcami.”

Józef Piłsudski (1867–1935) polski działacz niepodległościowy i polityk, premier, Naczelnik Państwa, twórca tzw. rządów sanacyjnych

o wsparciu Polski dla Ukraińskiej Republiki Ludowej w wywiadzie dla angielskiej gazety „Daily News”, 16 maja 1920.
Źródło: Lech Wyszczelski, Wojna polsko-rosyjska 1919–1920, t. 1, wyd. Bellona, Warszawa 2010, s. 393.

O wojnie, O ludziach, O wsparciu, O wodzie

„Nie jestem od tego, żeby mówić Adamowi, jak ma żyć i czy ma dalej skakać. Jestem od tego, żeby mu pomagać osiągnąć jak najlepszą formę. Dzień przed ogłoszeniem decyzji prosiłem go tylko o jedną rzecz: żeby koniec kariery był ostateczny. Nie chcę, żeby Adam wrócił, bo z tego nic dobrego nie może wyniknąć.”

Hannu Lepistö (1946) fiński trener skoków narciarskich

o zakończeniu kariery Adama Małysza. Źródło: onet.pl, Hannu Lepistoe: nie chcę, by Adam Małysz wrócił, 8 marca 2010 http://sport.onet.pl/zimowe/skoki/hannu-lepistoe-nie-chce-by-adam-malysz-wrocil,1,4204063,wiadomosc.html

O decyzjach, O sporcie

„Ona kochała wolność i ja też, ale związek między dwojgiem ludzi to rezygnacja z części swojej wolności na rzecz partnera.”

Andrzej Rodan (1945)

Autobiografia

O ludziach, O wolności, Kochać się

„Dopiszmy więc na końcu listy zatratę. Rzeczywiście to rzecz „całkiem pospolita”, szczególnie w życiu rodzinnym. Smutek na wierzch wypływa; takoż i miłość; koniec końców okazuje się, że dotyczy to także zatraty. Ona też zawsze się w końcu wynurza z głębiny.”

John Irving książka Hotel New Hampshire

Hotel New Hampshire (1981)

O miłości, O smutku

„Powiem rzecz może mało popularną, ale uważam, że w kulturze nie ma wcale tak mało pieniędzy. Trzeba tylko wiedzieć, co z nimi robić.”

Michał Merczyński (1962)

Źródło: Piotr Sarzyński, Menedżer z obsesją, „Polityka” nr 36, 31 sierpnia 2011 http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/122814.html

„W wyniku samych tylko morderstw sądowych straciło życie ponad 3000 obywateli polskich, nie tylko polskiej narodowości. Grube dziesiątki tysięcy, przeszedłszy przez więzienia i obozy, utraciły zdrowie, zostały kalekami, pozbawiły środków do życia osierocone dzieci i głodne żony. Kilkaset osób zamordowano skrytobójczo, m. in. przed wyborami z 1947, jako przeciwników politycznych PPR. Wypełniono Polakami obóz koncentracyjny na Majdanku, także filie innych obozów hitlerowskich. W strasznym więzieniu na Zamku w Lublinie w latach 1944-56 znalazło się niewiele mniej Polaków niż w latach 1939–44. Za zgodą władz polskich wywieziono do pracy przymusowej w ZSSR kilka tysięcy polskich górników i znacznie więcej innych robotników z całej Polski, wywieziono dziesiątki tysięcy żołnierzy AK. Powstały niemniej straszne niż hitlerowskie „polskie” obozy koncentracyjne, jak ten w Rembertowie pod Warszawą. Zamieniono na katownie domy na Pradze, truto wyziewami polskich chłopców w kopalniach uranu, skierowanych tam ze względów „klasowych.””

Tomasz Strzembosz (1930–2004) polski historyk

Do kopalń pracujących na rzecz ZSRR. W polskich więzieniach znalazło się więcej żołnierzy AK niż w Oświęcimiu.
Źródło: W związku z 10 lipca w Jedwabnem, „Tygodnik Solidarność”, 3 sierpnia 2001

O życiu, O dzieciach, O zdrowiu

„Nie staraj się być nowoczesny. To jedyna rzecz, która – cokolwiek byś nie uczynił – niestety cię nie ominie.”

Salvador Dalí (1904–1989) malarz hiszpański

15 lipca 1952.
Dziennik geniusza

„Muzyka to jedyna rzecz, jaką się zajmowałem przez ostanie pół wieku. To dzięki niej czuję się fantastycznie, a w chwilach zwątpienia odzyskuję wiarę w siebie. Oczywiście od samego początku jedną z moich motywacji była chęć osiągnięcia artystycznego sukcesu, a później jego utrzymania. I chyba mi się udało, bo nigdy nie nagrałem płyty, której musiałbym się wstydzić. Nie pracuję, bo muszę. Pracuję, bo to kocham.”

Ronnie James Dio (1942–2010) muzyk amerykański

Wywiady Źródło: muzyka.onet.pl, 16 maja 2010 http://muzyka.onet.pl/publikacje/wywiady/co-bedzie-dalej-zobaczymy,3,4556484,wiadomosc.html

O wierze, O muzyce, O motywacji, O sukcesie

„Jedną tylko rzecz mówi nasze słowo.
Jedną tylko rzecz widzi nasz spojrzenie.
Konstytucyjne uznanie praw i kultury rdzennej ludności.
Godne miejsce dla koloru ziemi.
Nadszedł czas, by ten kraj przestał być wstydem okrytym jedynie kolorem pieniądza.
Nadszedł czas indiańskich ludów, koloru ziemi, wszystkich kolorów, którymi jesteśmy tu na dole, i kolorami jesteśmy mimo koloru pieniądza.
Jesteśmy rebeliantami, bo buntownicza jest ziemia, kiedy jest ten, kto ją sprzedaje i kupuje, jakby nie była ziemią i jakby nie istniał kolor, jakiego jesteśmy, barwa ziemi.
O, miasto Meksyk – przyszliśmy. Jesteśmy tutaj jako zbuntowany kolor ziemi, który krzyczy:
Demokracja!
Wolność!
Sprawiedliwość!”

Subcomandante Marcos (1957)

wystąpienie w imieniu Zapatystowskiej Armii Wyzwolenia Narodowego na Placu Zócalo w mieście Meksyk, 11 marca 2001.
Źródło: Mowa z Zócalo, przeł. Halina Lubicz-Trawkowska, w: Wielkie mowy historii, t. 4

O ludziach, O sprawiedliwości, O kolorach, O demokracji

„Żyjemy w określonej epoce (odchrząknięcie) i z tego
trzeba sobie, nieprawda, zdać z całą jasnością.
Sprawę. Żyjemy w (bulgot
z karafki) określonej, nieprawda,
epoce, w epoce
ciągłych wysiłków na rzecz, w
epoce narastających i zaostrzających się i
tak dalej (siorbnięcie), nieprawda, konfliktów.
Żyjemy w określonej e (brzęk odstawianej
szklanki) poce i ja bym tu podkreślił,
nieprawda, że na tej podstawie zostaną
określone perspektywy, wykreślane będą
zdania, które nie podkreślają dostatecznie, oraz
przekreślone zostaną, nieprawda, rachuby
(odkaszlnięcie) tych, którzy. Kto ma pytania? Nie widzę.
Skoro nie widzę, widzę, że będę wyrazicielem,
wyrażając na zakończenie przeświadczenie, że
żyjemy w określonej epoce, taka
jest prawda, nieprawda,
i innej prawdy nie ma.”

Stanisław Barańczak (1946–2014) polski pisarz

Cytaty z tekstów literackich
Źródło: Określona epoka

O prawdzie, O wysiłku, Pytanie

„Można więc powiedzieć, że w życiu publicznym aktywnie działam od około 10 lat. Nie ukrywam jednak, że praca posła wymaga innego podejścia. Niemniej szybko zaaklimatyzowałam się w nowej rzeczywistości i bardzo mocno zaangażowałam się w prace na rzecz mojego okręgu. Niestety, w wielu sprawach turystyczny rejon jeleniogórski przegrywa z bardzo mocnym miedziowym obszarem legnickim – silnym ośrodkiem politycznym, gospodarczym i finansowym.”

Marzena Machałek (1960) polski polityk

Źródło: Zdzisław Szostek, Marzena Machałek, Poseł Na Sejm RP, Prawo i Sprawiedliwość, gazeta-info.pl, 27 lipca 2007 http://www.wywiady.gazeta-info.pl/index.php?id=wywiadyWyswietl&n=1

O sprawiedliwości, O rzeczywostości

„W centrum miasta (…) wznosiła się wieża zegarowa, (…) być może jedyna rzecz, która jednoczyła wszystkich (…). Powód, dla którego ją zbudowano przyczynił się do podziałów między nimi… Mimo to, aby istnieć, miastu było potrzebne coś, co wszystkich zdołałoby połączyć, jakiś wspólny symbol. Symbolem tym stała się miejska wieża. Jej wierzchołek zwieńczony był domkiem, z którego co godzinę wychodziła olbrzymia kukułka i wołała ludzkim głosem: „Szanowni państwo, zaraz powiem, która godzina!”… Najdziwniejsze, że zawsze kukała nie mniej niż dziewiętnaście razy, ale nie więcej niż dwadzieścia cztery. Z tego powodu w mieście ciągle było późne popołudnie lub noc, nigdy nie świtało, o południu nie było mowy, zresztą nikt nawet nie podejrzewał, że taka pora mogłaby nadejść.(…)
Nie ma sensu ukrywać, że wspomniana kukułka właściwie nie była żadną kukułką, lecz Gedeonem Schmerzem – budowniczym wieży. W trakcie jej wznoszenia zapomniał o schodach, którymi można by zejść, więc skończywszy budować wieżę schował się w domku na górze nie chcąc narażać na szwank krążącej o nim opinii zdolnego architekta… Uznano go za zaginionego… Gedeon żywił się wróblami, które łapał w pułapkę zrobioną z solidnej dachówki, kija i swoich starych szelek. Pił deszczówkę zbieraną do butów… Nie miał łatwego życia. Z czasem zaczęło go to złościć i postanowił używając do tego piór po zjedzonych wróblach przebrać się za kukułkę, co pozwoliło mu bałamutnie mieszać pory dnia i zemścić się za swoje uwięzienie.”

Ljubomir Kanow (1944)

Człowiek kukułka

O butach, O czasie, O nocy, Sens

„Biorąc rzecz politycznie, Kościół katolicki jest ustrojem monarchicznym.”

Paweł Jasienica książka Polska Piastów

Polska Piastów
Źródło: wyd. Warszawa 2007, s. 53–54

„Pragnąc gorąco jako obowiązani jesteśmy, aby rzecz każda pożyteczna i wszelkie powodzenie rodzaju ludzkiego wzmagało się, w przekonaniu, że się to duchownym i poddanym naszego państwa przyda, w mieście naszym Krakowie postanowiliśmy miejsce wyznaczyć, gdzie by studium powszechne we wszelkiej nauce dozwolonej się rozwijało.”

Kazimierz III Wielki (1310–1370) król Polski z dynastii Piastów

o powołaniu Akademii Krakowskiej, 1364.

O nauce

„Po własnych dzieciach i ich rówieśnikach widzę, jak tworzą się grupy: tych, co tylko grają na konsolach, tych, którzy siedzą z nosami w telewizorach i tych, którzy czytają. Wystarczy posłuchać, jak ze sobą rozmawiają, żeby się zorientować, kto do jakiej grupy należy. Największy zasób słownictwa, największą łatwość opowiadania, dogadywania się ze sobą mają, rzecz jasna, ci ostatni. A więc warto czytać, żeby się nam lepiej rozmawiało, lepiej opowiadało o świecie, lepiej wyrażało siebie.”

Michał Rusinek (1972) polski literaturoznawca i tłumacz

Źródło: Maciej Misiorny, Michał Rusinek: Książka jest dobra na wszystko, 27 marca 2013 http://www.teletydzien.pl/gwiazdy/news-michal-rusinek-ksiazka-jest-dobra-na-wszystko,nId,946989

O dzieciach, O książkach, O czytaniu

„To żałosne, skoro taka postać jak ja znalazła się na liście autorytetów. Chyba coś złego dzieje się z tym pojęciem i z tą wartością. Jerzy Owsiak prowadzi wielką akcję na rzecz WOŚP, Dalajlama na rzecz swego narodu, a ja prowadzę wielką akcję na rzecz swojego intelektualnego hedonizmu, więc jestem największą kanalią w tym towarzystwie.”

Kuba Wojewódzki (1963) polski dziennikarz muzyczny

o rankingu „Rzeczpospolitej” dot. autorytetów. Źródło: pardon.pl http://www.pardon.pl/artykul/9119/owsiak_wojewodzki_i_majewski_-_autorytety_pokolenia_jpii, 16 lipca 2009

„Czasem nas coś boli – powiedział. – Czasem żre nas żal, czasem cierpimy – ot, zwyczajnie. Ale Lilly ma prawdziwy Weltschmerz. Nie należy tego tłumaczyć jako „zmęczenie światem”, bo to nazbyt łagodne określenie jak na jej stan. Weltschmerz to raczej „zranienie światem”, całkiem dosłownie, bo Welt znaczy świat, a Schmerz ściśle rzecz biorąc oznacza ból, prawdziwie fizyczną dolegliwość. Lilly to kliniczny przypadek zranienia światem – z dumą konkludował Frank.”

John Irving książka Hotel New Hampshire

Hotel New Hampshire (1981)

O bólu, O świecie, O cierpieniu, O czasie

„Śmierć to jedyna rzecz, której nie udało się nam całkowicie zwulgaryzować.”

Aldous Huxley książka Eyeless in Gaza

Death, it’s the only thing we haven’t succeeded in completely vulgarizing. (ang.)
Źródło: Eyeless in Gaza, Amereon Ltd, 1975, s. 311.

O śmierci

„Opowieści to rzecz niepojęta – raz puszczone w ruch, nie dadzą się zatrzymać.”

John Irving książka Ostatnia noc w Twisted River

Ostatnia noc w Twisted River (2009)

„Historycznie rzecz ujmując, mamy informacje mrożące krew w żyłach, bo np. taki Vagn, pochodzący z Danii Jomsviking (przełom X/XI w.), gdy miał 9 lat, zabił już 3 osoby, a gdy miał lat 12, otrzymał od krewnych 2 statki i 120 wojowników w wieku 18–20 lat i dowodząc tą drużyną, ruszył na wiking, na rabunek, po przygodę i na wojnę. Inny wiking i skald (poeta) Egil Skallagrimsson z Islandii X w., gdy miał lat także bodajże 9, w złości toporem zabił 12-latka, w złości po przegranej grze. Mama pochwaliła go, że będzie „dobrym wikingiem”. Ale to inne czasy, inne realia. Dla nas nasze dzieci w tym wieku to przede wszystkim nasze „misie”, „robaczki”, „kochanie” i wszystko inne, co zna dzisiejszy rodzic.”

Igor D. Górewicz (1976)

Źródło: Agata Hołubowska, Obce rzeczy wiedzieć dobrze jest, swoje obowiązek – rozmowa z Igorem D. Górewiczem, qlturka. pl, 10 września 2012 http://qlturka.pl/2015/12/11/obce-rzeczy-wiedziec-dobrze-jest-swoje-obowiazek-rozmowa-z-igorem-d-gorewiczem/

O dzieciach, O grach, O rodzicach, O wieku

„Nazwać jakaś rzecz to pokazać, jaka wartość nadał jej Bóg. To zdolność do wysławiania Boga.”

Paullina Simons (1963) pisarka

Droga do raju

O Bogu

„Zawsze powtarzam znajomym, że posiadanie dziecka to najpiękniejsza rzecz w życiu. Nadaje sens naszej egzystencji.”

Anja Orthodox (1964) polska wokalistka rockowa - członkini zespołu Closterkeller

Źródło: „Gala”, nr 20 (284), maj 2007

O dzieciach, Sens

„A tu lata mijają, a ci ludzie wciąż dbają,
góry, góry, mikstury etcetera.
lecz rzecz dziwna, tym niemniej,
Choć to nie brzmi przyjemnie
coraz gdzieś jakiś człowiek umiera.”

Andrzej Waligórski (1926–1992) polski artysta kabaretowy, poeta

Źródło: Ludzie dbają o siebie

O ludziach

„Gdy dusza zrzeka się hojnie wszelkiego odczuwalnego, doświadczalnego uczucia miłości, ufności, nadziei, a nawet wiary na rzecz ogołocenia dla prawdziwej miłości, wtenczas dla prawdziwej odwagi i hojności duszy tego rodzaju wyzucia, wtenczas Pan Bóg otwiera jakby szerokie już nie drzwi, ale wrota, przed tego rodzaju oddaną Mu duszą i okazuje jej niepodległe odległości puste, niezapełnione. Zdaje mi się, że na tę drogę brak dusz, bo każda dusza najlepiej woli pragnienie choć coś jakiegoś zapewnienia, a tu nie ma nic a nic. Znikła wszelka pamięć, że Pan Bóg wie o niej, że ona istnieje. To jest jakby jakaś studnia w duszy, a do niej jedno echo da się słyszeć. A spowiednik, znający drogi Boże, ma dać duszy zapewnienie, czy to droga i czy Boża. I zdaje mi się, ma ją pocieszać odpowiednią radą, bo ona tu jest jak zupełna wygnanka, nie mająca żadnej przystani, rzucona w same niepewności. I to ma być dla niej droga.”

Aniela Salawa (1881–1922) Polka, błogosławiona Kościoła katolickiego

Dziennik, 5 lutego 1921.
Źródło: o. Franciszek Świątek, W blaskach anioła. Bł. Aniela Salawa, Wyd. Maria Vincit, wyd. IV, Wrocław 2009, ISBN 9788385647607, s. 188.

O Bogu, O wierze, O aniołach, O emocjach

„Można powiedzieć, że w całym swoim życiu pan Schaeffer zrobił tylko jedną złą rzecz: zabił człowieka. Okoliczności tego zdarzenia są nieistotne, pomijając fakt, że osobnik ten zasługiwał na śmierć i że za zabójstwo skazano pana Schaeffera na dziewięćdziesiąt dziewięć lat i jeden dzień więzienia.”

Truman Capote (1924–1984) pisarz amerykański

Brylantowa gitara

O śmierci

„Pamiętajmy, o ile to możliwe, że każda nieprzyjemna myśl to zła rzecz, którą dosłownie umieszczamy w swoim ciele.”

Rhonda Byrne (1951) pisarka australijska

Sekret

O myślach, O myśleniu

„Smok wyprostował się, uniósł łeb i wydał z siebie przeszywający, pełen wściekłości ryk. Dla wielu znajdujących się w pobliżu osób była to ostatnia rzecz, jaką usłyszeli, nim popękały im bębenki. Siedząc na środku ulicy, między nowoczesnymi biurowcami i starymi, betonowymi blokami, górował na tle nieba podbarwionego światłami miasta i łunami pożarów, potężny, niepokonany, wspaniały, straszny.
Otworzył paszczę i zaryczał jeszcze raz.
Drgnąłem i zamrugałem oczami. Przez chwilę leżałem sparaliżowany lękiem, na próżno usiłując przekonać siebie, że to był tylko sen. Znałem to uczucie, znałem aż za dobrze. Znowu się to wydarzyło. Znowu.
Tym smokiem byłem ja.”

Michał Studniarek (1976) polski pisarz fantasy

Źródło: Mój własny smok

O emocjach, O snach, O świetle

„Gospodarcza anarchia społeczeństwa kapitalistycznego w jego obecnej formie jest moim zdaniem prawdziwym źródłem zła. Widzimy przed sobą ogromną społeczność producentów, której członkowie nieustannie usiłują pozbawić się nawzajem owoców swojej wspólnej pracy – nie siłą, lecz ogólnie rzecz biorąc zgodnie z legalnie ustanowionymi regułami. (…) Nieograniczona konkurencja powoduje ogromne marnotrawstwo pracy i okaleczenie społecznej świadomości jednostek, o którym wspomniałem wcześniej. Owo okaleczenie świadomości jednostek uważam za najgorsze zło kapitalizmu.(…) Jestem przekonany, że jest tylko jeden sposób wyeliminowania całego tego zła, a mianowicie stworzenie gospodarki socjalistycznej i systemu edukacyjnego ukierunkowanego na cele społeczne.”

Albert Einstein (1879–1955) fizyk niemiecki, noblista

The economic anarchy of capitalist society as it exists today is, in my opinion, the real source of the evil. We see before us a huge community of producers the members of which are unceasingly striving to deprive each other of the fruits of their collective labor – not by force, but on the whole in faithful compliance with legally established rules. (…) Unlimited competition leads to a huge waste of labor, and to that crippling of the social consciousness of individuals which I mentioned before. (…) I am convinced there is only one way to eliminate these grave evils, namely through the establishment of a socialist economy, accompanied by an educational system which would be oriented toward social goals. (ang.) Źródło: Dlaczego socjalizm?, „Monthly Review”, maj 1949 http://monthlyreview.org/598einstein.php

O sile, O złu