Cytaty o sile

Zbiór cytatów na temat siła.

Pokrewne tematy

Razem 1776 cytatów o sile:


Marek Żukow-Karczewski Fotografia

„Chociaż pędzące z zawrotną szybkością nieokiełznane fale zawsze budziły i budzą grozę, to jednak trudno oderwać od nich wzrok. Jest bowiem w tym żywiole jakaś magiczna moc, jakaś siła pierwotna, pociągająca, przypominająca prapoczątki życia, wzywająca do zatracenia.“

— Marek Żukow-Karczewski polski historyk, publicysta i działacz społeczny 1961
Źródło: [http://wolnemedia. net/najwieksze-powodzie-minionego-wieku-w-polsce-i-na-swiecie/ Największe powodzie XX wieku w Polsce i na świecie, Wolne Media, 13 marca 2012]

Marek Żukow-Karczewski Fotografia
Reklama
Andrzej Majewski Fotografia
Feliks Dzierżyński Fotografia
Piotr Morta Fotografia
Marek Żukow-Karczewski Fotografia

„W odległych epokach człowiek żyjący w symbiozie z naturą, polował, aby żyć, tak jak to czyniła otaczająca go dzika zwierzyna. Udoskonalał metody łowieckie i prosił tajemnicze siły przyrody o pomoc w swoich łowach, o pomoc w przetrwaniu...“

— Marek Żukow-Karczewski polski historyk, publicysta i działacz społeczny 1961
Źródło: [http://yadda. icm. edu. pl/yadda/element/bwmeta1. element. agro-b2d468e8-ed51-4072-8f12-08d1ce3bdd68? q=6b6600dc-b033-4fb3-a610-9b164bf1405b$19&qt=IN_PAGE Polowania w dawnej Polsce, „Aura” nr 12, grudzień 1990, s. 25-27. ]

Marek Żukow-Karczewski Fotografia
Robert Gawliński Fotografia
Reklama
Maksim Gorki Fotografia

„Kochajcie pracę! Żadna siła nie czyni człowieka ani wielkim, ani mądrym tak, jak czyni to właśnie praca.“

— Maksim Gorki pisarz rosyjski 1868 - 1936
Źródło: Nic, co ludzkie… Aforyzmy, sentencje i przysłowia, oprac. Henryk Jurand, LSW, 1982, s. 64.

Romain Gary Fotografia

„Nie żywię żalu do ludzi, którzy pogodzili się z klęską i zawieszeniem broni 1940 roku. Zbyt się zadomowili wśród moich mebli, nazywając to losem ludzkim. Sami nauczyli się i nauczali innych owej "mądrości", tej zatrutej mikstury, którą przyzwyczajenie do życia sączy nam powoli do gardła, z jego słodkawym smakiem pokory, wyrzeczeniem i ugody. Ci wykształceni i myślący ludzie, subtelni marzyciele, dystyngowani sceptycy, szlachetnie urodzeni, dobrze wychowani, rozkochani w humanizmie, w gruncie rzeczy zawsze tajemnie wiedzieli w głębi duszy, że osiągnięcie człowieczeństwa jest ponad siły; przyjęli więc zwycięstwo Hitlera jako rzecz zrozumiałą samą przez się. Widząc naszą zupełnie oczywistą niewolę biologiczną i metafizyczną, uznali po prostu za zupełnie naturalne rozciągnięcie jej również na sprawy polityczne i społeczne. Posunąłbym się nawet dalej, nie chcąc bynajmniej nikogo urazić: mieli s ł u s z n o ś ć, i już to samo powinno ich przestrzec. Mieli słuszność, jeśli chodzi o spryt, rozwagę, niechęć do przygód, do ryzyka gry; mieli słuszność w takim sensie, który pozwoliłby Chrystusowi uniknąć krzyża, Van Goghowi - malowania, mojemu Morelowi - obrony słoni, Francuzom - śmierci od kul plutonów egzekucyjnych i który pogrążyłby we wspólnej nicości katedry i muzea, imperia i cywilizacje, nie pozwalając im przyjść na świat.“

— Romain Gary francuski pisarz i dyplomata 1914 - 1980
Promise at Dawn

Witold Gombrowicz Fotografia
Andrzej Sapkowski Fotografia
Reklama
Haruki Murakami Fotografia
Michaił Bułhakow Fotografia
Terry Pratchett Fotografia
Erich Maria Remarque Fotografia

„Przytłumione stukanie dobiegające z zewnątrz przerywało ciszę, jakby coś chciało się dostać do środka, coś szarego, ponurego i bezkształtnego, coś smutniejszego niż smutek - odległe anonimowe wspomnienie, niekończąca się fala, która nadpływała i pragnęła odzyskać i pogrzebać to, co poprzednio przyniosła i porzuciła na wyspie - trochę człowiek, a trochę światło i myślenie.

-Dobra noc na picie.

-Tak... i zła, żeby być samemu.

Ravic myślał przez chwilę.

- Do tego wszyscy musieliśmy się przyzwyczaić - powiedział w końcu. - To, co nas kiedyś trzymało razem, zostało zniszczone. Rozsypaliśmy się niczym szklane paciorki z zerwanego sznura. Nic nie jest już trwałe. - Ponownie napełnił kieliszek. - Jako chłopiec przespałem kiedyś noc na łące. Było lato, niebo zupełnie bezchmurne. Zanim zasnąłem, widziałem Oriona, który stał ponad lasami na horyzoncie. Potem, w środku nocy, obudziłem się - i Orion stał nagle w górze nade mną. Nigdy nie zapomnę tego widoku. Wcześniej uczyłem się, że Ziemia jest planetą i się obraca, ale uczyłem się tego tak jak wielu rzeczy, o których czyta się tylko w książkach, i nigdy się nad tym nie zastanawiałem. Wtedy po raz pierwszy poczułem, że naprawdę tak jest. Czułem, jak lecę bezszelestnie przez niesamowitą przestrzeń. Odczuwałem to bardzo mocno, wydawało mi się niemal, że muszę się trzymać, żeby nie wyrzuciła mnie siła odśrodkowa. Było tak pewnie dlatego, że obudzony z głębokiego snu, opuszczony przez pamięć i przyzwyczajenie, patrzyłem przez chwilę w ogromne przesunięte niebo. Ziemia przestała nagle być dla mnie trwałą podstawą - i od tamtej pory już nigdy się nią nie stała.“

— Erich Maria Remarque pisarz niemiecki 1898 - 1970
Arch of Triumph: A Novel of a Man Without a Country

Natępna