„Ci, co najbardziej zasługują na pochwały, najlepiej znoszą krytykę.”
Źródło: „Przekrój”, tom 2, Krakowskie Wydawnictwo Prasowe, 1976, s. 10.
Alexander Pope – czołowy poeta angielskiego Oświecenia, zdeklarowany katolik i torys.
Za właściwy debiut literacki Alexandra Pope'a uważa się publikację poematu Wiersz o krytyce, wzorowanego na kodeksie XVIII-wiecznego klasycyzmu Nicolasa Boileau. Od tego czasu jego twórczość − choć jednolita stylistycznie i spójna światopoglądowo − obejmowała całą różnorodność znanych wówczas gatunków literackich oraz kręgów zainteresowań, od satyry oraz poematu heroikomicznego, którego był przedstawicielem, aż do poważnych poematów filozoficznych krzewiących wiarę w dobroć Boga, a nawet pieśni religijnych.
Alexander Pope od przeszło dwustu lat pozostaje na językach krytyki literackiej jako bohater jednego z największych sporów w historii poezji angielskiej, w której niektóre stronnictwa obniżają rangę jego twórczości, a nawet odbierają mu miano poety. Jednocześnie, jako aforysta, jest obok Williama Szekspira najczęściej cytowanym Wyspiarzem. Do dziś uważa się go również za największego poetę swojego pokolenia, pierwszego mistrza angielskiej satyry oraz najwybitniejszego twórcę poematu heroikomicznego.
Choć Pope uosabiał wszystkie cechy angielskiego Oświecenia, a więc epoki niejako przestarzałej w ujęciu rodzącego się romantyzmu, jego dzieła odegrały ważną rolę w twórczości takich poetów, jak George Gordon Byron czy Adam Mickiewicz, a współcześni badacze coraz częściej widzą w nich niejasny zwrot w stronę „rewolucji romantycznej”. Wątek ten stanowi jeszcze jedno pole sporu o poezję Pope'a.
Dewizą Alexandra Pope'a było powiedzenie: „Wszystko co jest, jest właściwe”. Wikipedia

„Ci, co najbardziej zasługują na pochwały, najlepiej znoszą krytykę.”
Źródło: „Przekrój”, tom 2, Krakowskie Wydawnictwo Prasowe, 1976, s. 10.
„Choć rankiem chwalą to, co potępiają w nocy,
mówią, że ostatnie tylko zdanie w mocy.”
Źródło: Eleanor Herman, W łóżku z królem. 500 lat cudzołóstwa, władzy, rywalizacji i zemsty. Historia metres królewskich, tłum. Katarzyna Kołaczkowska, Wydawnictwo Jeden Świat, Warszawa 2006, ISBN 8389632268, s. 155.
How happy is the blameless vestal’s lot?
The world forgetting, by the world forgot.
Eternal sunshine of the spotless mind.
Each prayer accepted and each wish resigned. (ang.)
„Duma, nigdy niezawodząca przywara głupców.”
Pride, the never-failing vice of fools. (ang.)
Źródło: O krytyce, część II
„Ten, kto szuka czegoś bezbłędnego, wszędzie myśli o tym, czego nie było, nie ma i nie będzie.”
Źródło: „Przekrój”, wydania 1–13, Krakowskie Wydawnictwo Prasowe, 2000, s. 28.
„Błądzić to rzecz ludzka, przebaczać – boska.”
Źródło: „Przekrój”, wydania 1–13, Krakowskie Wydawnictwo Prasowe, 2000, s. 28.
Stanza 2
Źródło: The Universal Prayer (1738)
Alexander Pope Elegy to the Memory of an Unfortunate Lady
Źródło: The Works of Mr. Alexander Pope (1717), Elegy to the Memory of an Unfortunate Lady, Line 45. Compare Pope's The Odyssey of Homer, Book XVIII, line 269
Preface
The Works of Mr. Alexander Pope (1717)
Stanza 1
Źródło: The Dying Christian to His Soul (1712)
Remark (1738?) quoted in Anecdotes, Observations, and Characters, of Books and Men (1820) by Joseph Spence [published from the original papers; with notes, and a life of the author, by Samuel Weller Singer]; "Spence's Anecdotes", Section IV. 1737...39. p. 200
“Beauties in vain their pretty eyes may roll;
Charms strike the sight, but merit wins the soul.”
Alexander Pope The Rape of the Lock
Canto V, line 33
The Rape of the Lock (1712, revised 1714 and 1717)