Alejo Carpentier cytaty

Alejo Carpentier Fotografia

2   0

Alejo Carpentier

Data urodzenia: 26. Grudzień 1904
Data zgonu: 24. Kwiecień 1980
Natępne imiona: Alejo Carpentier Y Valmont

Alejo Carpentier y Valmont – kubański pisarz, muzykolog i dziennikarz. Jeden z najsłynniejszych przedstawicieli realizmu magicznego – miał wielki wpływ na rozwój literatury iberoamerykańskiej.

Urodził się 26 grudnia 1904. Jego matka była Rosjanką - profesorem lingwistyki, a ojciec francuskim architektem. Podczas wieloletniego pobytu we Francji rozpoczął studia muzykologiczne, a także zetknął się z przedstawicielami surrealizmu: André Bretonem, Paulem Éluardem, Louisem Aragonem, Jakiem Prévertem i Antoninem Artaudem. W 1920 powrócił na Kubę i zaczął pracę jako dziennikarz. Zafascynowany kulturą iberoamerykańską oraz kultami voodoo zaczął pisać powieści i opowiadania o takiej tematyce.

W 1927 za krytykę polityki prezydenta Kuby Gerardo Machado został uwięziony. W tym samym roku uciekł z Kuby do Paryża, gdzie pozostał do 1939. W Paryżu zbliżył się do środowiska francuskich surrealistów: André Bretona, Paula Éluarda, Louisa Aragona, Antonina Artauda. Pisywał w dzienniku André Bretona Révolution Surréaliste. Pracował również w paryskim radiu. W 1933 w Madrycie ukazała się jego powieść Ecue-Yamba-O, będąca opisem życia czarnych mieszkańców Kuby.

W 1939 Carpentier powrócił na Kubę. Pracował tu jako dziennikarz , był profesorem muzykologii w konserwatorium w Hawanie oraz dyrektorem hawańskiej rozgłośni radiowej.

W 1943 odwiedził Haiti, co miało duży wpływ na jego zainteresowania. Pod wpływem tej podróży napisał powieść Królestwo z tego świata , opisującą okres panowania czarnoskórego cesarza Haiti Henri Christophe’a. W 1946 Carpentier wydał Muzykę na Kubie – historię muzyki kubańskiej.

W latach 1945–1959 pisarz przebywał w Wenezueli. Doświadczenia tego pobytu były inspiracją dla najsłynniejszej powieści Carpentiera Podróż do źródeł czasu , która przyniosła mu światową sławę. Następne w kolejności powieści Carpentiera to: Pościg oraz Eksplozja w katedrze wydana w 1962 – opowiadająca o rewolucji francuskiej na Antylach.

W 1959, pod koniec rewolucji kubańskiej, Carpentier powrócił na Kubę. Pisarz odgrywał dużą rolę w życiu kulturalnym komunistycznej Kuby, wykładał historię kultury na uniwersytecie w Hawanie oraz prowadził audycję radiową poświęconą kulturze. W 1970 został attaché kulturalnym Kuby w Paryżu oraz przedstawicielem Kuby w UNESCO.

W 1977 otrzymał Nagrodę Cervantesa, przyznawaną najlepszym pisarzom tworzącym w języku hiszpańskim.

Zmarł w Paryżu w 1980.

Alejo Carpentier jest uważany za prekursora realizmu magicznego – nurtu w literaturze latynoamerykańskiej, który zyskał wielką popularność. We wstępie do powieści Królestwo z tego świata sformułował teorię tzw. amerykańskiej rzeczywistości cudownej , która jest utożsamiana z realizmem magicznym i późniejszą twórczością Garcii Márqueza, Asturiasa, Lezamy Limy i innych przedstawicieli tego nurtu.

Cytaty Alejo Carpentier


Alejo Carpentier Fotografia
Alejo Carpentier2
kubański pisarz 1904 – 1980
„Nowe światy muszą byc zamieszkane, zanim zacznie się je analizowac.“Źródło: Colman Hogan, Alejo Carpentier [w:] 501 wielkich pisarzy pod red. Juliana Patricka, wyd. MWK, Warszawa, 2009, ISBN 978-83-61095-33-3, str. 376, tłum. Hanna Pawlikowska-Gannon, Julita Degórska, Małgorzata Koenig




Alejo Carpentier Fotografia
Alejo Carpentier21
Cuban novelist 1904 – 1980

Alejo Carpentier Fotografia
Alejo Carpentier21
Cuban novelist 1904 – 1980








Alejo Carpentier Fotografia
Alejo Carpentier21
Cuban novelist 1904 – 1980
„But everywhere dark shapes were already melting into the night, seeking asylum in the undergrowth and the jungle. Those not caught in the first haul headed for the mountains, stealing canoes and boats to make their way upstream; they were unarmed, almost naked, but determined to return to the way of life of their ancestors, somewhere the whites would not be able reach them. As they passed the outlying plantations, they spread the news amongst their own people, and ten, twenty, more men would abandon their work, deserting the fields of indigo and clover, to swell the numbers of the runaways. And in parties of one hundred, two hundred at a time, followed by their wives carrying children, they moved off into the interior, through thickets and crags, in search of a place they could build a palisade. As they fled they scattered mullein seeds in the streams and rivulets, so that fish would be poisoned and infect the water with their miasma as they putrefied. Beyond this torrent, beyond that mountain clothed in waterfalls, Africa would begin again; they would go back to forgotten tongues, to the rites of circumcision, to the worship of the earlier gods, who had preceded the recent gods of Christianity. The undergrowth closed behind men who were retracing the course of history, to regain an age when Creation had been ruled by the fertile Venus, with her huge breasts and her ample belly, who was worshipped in deep caves where a hand was haltingly tracing its first configurations of the activities of the chase, and of ceremonies dedicated to the stars.“El siglo de las luces






Podobni autorzy