Najnowsze cytaty
strona 81

„Jak to się dzieje, że się znajduje akurat potrzebne słowa? Próbowałam na przykład przez wiele dni ułożyć wiersz do pewnego mężczyzny. Wiem, że właściwe słowa wiszą poniekąd w powietrzu, ale jak to zrobić, żeby je uchwycić? – Czy nie polega to na tym, że braknie ci właściwie prawdziwego uczucia? – spytał poeta.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Jeżeli się naprawdę głęboko czuje, to słowa same się znajdą.
Światłość świata

„Jej twarz to niezgłębione połączenie oddalenia i bliskości, tęsknoty i rezygnacji, ciekawości i obojętności, nieustanna i czarująca dysharmonia bytu i niebytu – i odkrył nagle, że żadna twarz nie obchodziła go dotąd tak bardzo.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Jeżeli o mnie chodzi można mi wszystko zabrać – rzekł poeta – z wyjątkiem swobody spoglądania od czasu do czasu w niebo. Pastor, który dotychczas rozwodził się nad sposobami dojścia do bogactwa, porzucił nagle ten temat i skierował swoje mrugające oczy na poetę, przy czym nieco przypominał aktora, który podczas gry zapomniał swojej roli z powodu jakiegoś wypadku na widowni. W oczach jego ukazała się iskra tego czegoś wiecznie ludzkiego, co niewątpliwie chyba najlepiej widać w oczach starej świni, kiedy ukradkiem zezuje na pastucha, dostrzega go i poznaje.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Letnie dni nie są nigdzie tak jasne i długie, jak w naszym zapadłym kącie obok lodowca (…). Nawet podczas snu czujemy zapach zieleni.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Lodowiec zaczynał się tuż nad zielonym górskim grzbietem, jego bliskość to było doskonała boska czystość, piękno bez skazy i bez wszelkiego miłosierdzia.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Można było wprost widzieć na jej twarzy, jak szybko przebiegają myśli na podobieństwo chmur czy hufców rycerzy.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Musiał bez przerwy przyglądać się kobiecie: była w niej mieszanina ciekawości, ciągłej czujności, kobiecego sprytu i skamieniałej goryczy, wszystko zdawało się być obojętne; obojętne w jakiś nieuchwytny sposób, fanatycznie i nieosobowo zarazem, po sto milionów razy obojętne. Miała dziwny i precyzyjny sposób dawania odpowiedzi, niezwykły i niecodzienny – prawie jak wiersz!”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Najwspanialszym bogactwem człowieka w Islandii są chmury, które się kłębią i znów rozchodzą.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Nie boję się nikogo z wyjątkiem tylko siebie samego.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Niekiedy nadchodzi dzień, gdy zapomina się wszystkich, których się kochało – mówi dalej poeta.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Tego dnia można umrzeć spokojnie. Głębokie rany zabliźniają się tak, że ledwo można je zauważyć.
Światłość świata

„Olafur obudził się w otchłani nocy jako obcy człowiek w swym własnym życiu, człowiek pełen skruchy z powodu niepopełnionych grzechów, człowiek, którego czyny dawno już utopiły się w litości. Obudził się, bardzo daleki od siebie samego, zabłąkany w pustyni życia, powrotna zaś droga jest zbyt długa na jedno ludzkie życie.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Sam poeta mógł znosić obojętnie najgorszy głód. I gdyby był wolnym człowiekiem, położyłby się po prostu, naciągnął koc na głowę i czekałby bez trwogi na wprowadzenie nowego systemu organizacji warunków bytowania ludzkości.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Słuchając, jak przemawiał, zauważyli nagle, że po raz pierwszy rozumieją swoje myśli. Teraz nareszcie wiedzieli, kim są naprawdę i jak wygląda świat, na którym żyją.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Te racuchy – rzekł opanowawszy się – są jakby upieczoną aureolą.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Tam, gdzie jokell sięga nieba, okolica przestaje należeć do ziemi, a ziemia staje się częścią nieba; tam nie ma trosk, a więc i radość jest niepotrzebna; tam panuje wyłącznie piękno, wolne od wszelkich pragnień.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Tu, na tym wybrzeżu pozbawionym portu, pojęcie godności ludzkiej było czymś niewłaściwym, zupełnie jak światło niebiańskie. Głupota, służalczość i bieda – to były jedyne cnoty, trójjedyne bóstwo tej surowej gminy. Ta ciemna potęga osłaniała tu każde dziecko twardym pancerzem, chroniąc je przeciwko niebezpieczeństwu jakichkolwiek ludzkich uczuć, a zwłaszcza przeciw jakiemukolwiek oddziaływaniu piękna.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Tymczasem postanowił sobie niezbicie, że poprosi ją o przeczytanie mu kilku wierszy, które sama ułożyła, kiedy jednak spoglądał na kobietę, dusza jej była jakby nieobecna. Niekiedy zdawało mu się, jak i dyrektorowi, że ona w ogóle duszy nie posiada, tylko same oczy.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Wyrwano mu z serca najdelikatniejsze kwiaty i rzucono na ziemię jak wstrętne trujące grzyby.”

Halldór Kiljan Laxness (1902–1998) pisarz islandzki, noblista

Światłość świata

„Co mam na niebie i czego pragnę na ziemi, jedno Ciebie Boże serca mego i cząstko moja na wieki.”

Włodzimira Czesława Wojtczak (1909–1943) polska zakonnica, elżbietanka

motto z pamiątkowego obrazka z uroczystości ślubów wieczystych w Poznaniu, 28 sierpnia 1939. <br class="br">Źródło: S. M. Włodzimira Wojtczak. Fotogaleria. elzbietankipoznan.pl http://elzbietankipoznan.pl/wlodzimira/index.php/fotogaleria.

„Czuję się jak pielgrzym, który wędrując, wylądował gdzieś na nieznanej wyspie i tu czuje się obco. I chociaż ludzie są dla niego dobrzy, kochają go nawet, on tęskni – i chyba śmierć dopiero ukoi jego pragnienie.”

Włodzimira Czesława Wojtczak (1909–1943) polska zakonnica, elżbietanka

myśl z dzienniczka s. Włodzimiry. <br class="br">Źródło: S. M. Anna Jakubowska. Renata Kania-Weiss: Żyć ofiarowaniem. (PDF), przedszkole.osw.pl, s. 29 http://www.przedszkole.osw.pl/LinkClick.aspx?fileticket=buUhveMHJ1c%3D&tabid=91&language=pl-PL.