Li Bai cytaty

Li BaiFotografia

2  0

Li Bai

Data urodzenia:701
Data zgonu:762

Li Bo / Li Bai , znany też jako Li Taibo / Li Taibai ; ur. 701, zm. 762 – chiński poeta z okresu złotego wieku chińskiej poezji. Obok swojego przyjaciela Du Fu często wymieniany jako jeden z dwóch największych poetów w dziejach literatury chińskiej. Zachowało się ponad 1000 jego utworów.

Pierwsze tłumaczenie na język zachodni, pióra markiza d'Hervey de Saint-Denys ukazało się w roku 1862, w jego Poésies de l'Époque des Thang. Na jego recepcję w świecie anglojęzycznym największy wpływ miały swobodne, ale poetycko ważne tłumaczenia japońskich wersji jego wierszy dokonane przez Ezrę Pounda.

Li Bai zasłynął najbardziej ze swej bujnej wyobraźni poetyckiej i z elementów taoistycznych obecnych w jego poezji, a także z zamiłowania do mocnych trunków. Podobnie jak Du Fu spędził znaczną część życia podróżując, choć w jego wypadku działo się tak dlatego, że pozwalała mu na to jego zamożność, a nie dlatego, że zmuszała go do tego bieda. Od stuleci utrzymuje się na jego temat legenda, jakoby utopił się próbując po pijanemu przepić do odbicia księżyca w rzece Jangcy, choć najprawdopodobniej nie jest to prawdą.

Cytaty Li Bai


„I hordy mongolskie na pustynnej granicy...
I wojska strażnice nasze obsadzają...
I wyprawy karne ciągną bez końca...
I pustka... i smutek... i zniszczenia...“
Źródło: Jesienna zaduma w: Dzwoneczki nefrytowe w księżycowej poświacie. Wybór wierszy chińskich, z chińskiego przełożył Aleksy Dębnicki, Warszawa 2003, str. 44

„Kiedyż barbarzyńców uśmierzymy Północy
I miły mój przerwie dalekie pochody?“
Źródło: Jesienna zaduma w: Dzwoneczki nefrytowe w księżycowej poświacie. Wybór wierszy chińskich, z chińskiego przełożył Aleksy Dębnicki, Warszawa 2003, str. 45