Cytaty o życiu i ludziach

„Nie chcę iść do nieba! W piekle można spotkać ciekawszych ludzi.”

Freddie Mercury (1946–1991) brytyjski muzyk rockowy, wokalista (Queen)

„Mam dość pierdolonych ludzi, którzy mówią mi jak mam żyć.”

Freddie Mercury (1946–1991) brytyjski muzyk rockowy, wokalista (Queen)

„Nowoczesne obrazy są jak kobiety, nigdy nie spodoba ci się, jeśli spróbujesz je zrozumieć.”

Freddie Mercury (1946–1991) brytyjski muzyk rockowy, wokalista (Queen)

„Z drugą sytuacją wiąże się odczuwana przez państwo konieczność poddawania części populacji ciągłej interwencji. Choć życie wypełnia szarość, może ona być znośna dla tego, który przed sobą widzi tylko ciemność, absolutną czerń. To właśnie w tym, a nie w obszarze ekonomii, leży niebezpieczeństwo wielkiego planowania.”

Ernst Jünger (1895–1998) pisarz niemiecki

„Najgorzej, gdy szkoła ucieka się do takich metod, jak zastraszanie, przemoc czy sztuczny autorytet. Metody te niszczą u uczniów naturalne odruchy, szczerość i wiarę w siebie, czyniąc z nich ludzi uległych.”

Albert Einstein (1879–1955) fizyk niemiecki, noblista

„Nad ruinami spoczywał, podobnie jak nad wszystkimi niebezpiecznymi strefami tego obszaru, gęsty trupi odór, gdyż ogień był tak silny, że nikt nie troszczył się o poległych. Zaprawdę gnaliśmy na śmierć i życie, a gdy w biegu poczułem ów odór, nie zaskoczyło mnie to – był temu miejscu właściwy. Owo ciężkie i słodkawe tchnienie nie było tylko czymś odrażającym; wywoływało ponadto, ściśle zmieszane z kłującymi oparami materiałów wybuchowych, jasnowidzącą ekscytację, jaką wzbudzić może tylko namacalna bliskość śmierci.”

Ernst Jünger (1895–1998) pisarz niemiecki

„Mój temat jest moim życiem, moje życie jest moim tematem.”

Giacomo Casanova (1725–1798) wenecki awanturnik, podróżnik i literat

„Bomba: produkt dobrych ludzi.”

Antoni Regulski

„Życie jest tak różne od teorii.”

Anthony Trollope (1815–1882)

„Prawdziwa miłość czyni zawsze lepszym, kimkolwiek byłaby kobieta, którą się kocha.”

Alexandre Dumas (1802–1870) pisarz francuski

„Wśród sześciu miliardów ludzi nie ma nikogo, kto by urodził się „po nic.””

Szymon Hołownia (1976) polski dziennikarz

„Uczynić biedną dziewczynę matką, pozbawić ją pracy dlatego, bo spodziewa się macierzyństwa, kopnąć ją z pogardą, zrzucić na nią cały ciężar błędu i jego skutków, zagrozić jej latami więzienia, jeżeli oszalała rozpaczą chce się od tego zbyt ciężkiego na jej siły brzemienia uwolnić, oto filozofia praw, które – aż nadto znać – były przez mężczyzn pisane.”

Tadeusz Boy-Żeleński (1874–1941) polski pisarz, eseista, tłumacz

„Życie każdego chrześcijanina ma być dostrzegalną i czytaną przez nasze otoczenie Ewangelią. Ewangelią miłości i życzliwości chrześcijańskiej.”

Stanisław Wielgus (1939) polski arcybiskup katolicki

„Ludzie boją się zmian, nawet na lepsze…”

Józef Ignacy Kraszewski (1812–1887) pisarz polski

„Nie ma ludzi, którzy niczego się nie boją.”

Guillaume Musso (1974)

„To państwu potrzebne jest wychowanie, i to bardzo surowe, przez lud.”

Karol Marks (1818–1883) niemiecki filozof, ekonomista i działacz rewolucyjny

„Dziewczyny często próbują się dowiedzieć, co mną kieruje – dlaczego żyję lub robię to, co robię – i usiłują zgłębić moje myśli. Chcą ocalić mnie od samotności, ale robią to w taki sposób, że odnoszę wrażenie, iż chcą dzielić ze mną moją samotność, a tego nie życzyłbym nikomu, ponieważ uważam się za jednego z najbardziej samotnych ludzi na świecie.”

Michael Jackson (1958–2009) amerykański muzyk, kompozytor i autor tekstów

„Od początku mówiłem, że robienie festiwalu gombrowiczowskiego jest na dłuższą metę ryzykowne. Jest przecież bardzo mało jego utworów i może się zdarzyć, że ktoś w Radomiu stwierdzi: a dajcie mi już spokój z tym Gombrowiczem, już tyle razy widziałem Iwonę… i Ślub. Poza tym pisarstwo Gombrowicza zawsze było i jest superelitarne, dla ludzi naprawdę inteligentnych. Nie każdy jest w stanie zrozumieć jego ironię, przełknąć ostrą krytykę Polski i Polaków.”

Adam Sroka (1959) polski reżyser teatralny

„Słabość ludzi wydaje nam ich dusze, czyni ich potrzebującymi. Bez przywar byliby zamknięci w sobie i nie potrzebujący niczego. Dopiero ich wady nadają im smak i czynią pociągającymi.”

Bruno Schulz (1892–1942) polski prozaik, krytyk literacki, grafik i rysownik