Zofia Nałkowska: Na czasie cytaty

Aktualne cytaty Zofia Nałkowska · Przeczytaj najnowsze cytaty

Zofia Nałkowska: 51 cytatów0 Polubień

„Co dla jednych jest podłogą, dla drugich jest sufitem.”

Granica

„Mnie się wydaje, że człowiek rodzi się każdy możliwy. Właśnie tak muszę to powiedzieć: każdy możliwy. Wszystko z nim może być – najbardziej odmienne, najbardziej mu zaprzeczające, najdalsze.”

Zofia Nałkowska

Niedobra miłość
Źródło: Czytelnik, Warszawa 1979, s. 8.

„Wystarczy zwrócić uwagę na człowieka, by stał się pociągający i na swój sposób piękny.”

Zofia Nałkowska książka Niecierpliwi

Źródło: Niecierpliwi, [w:] Pisma wybrane t. 2, Czytelnik, Warszawa 1956, s. 367.

„Kobieta niekochana, kobieta zaniedbywana dla innej – może być z natury pełna życia, radosna, urocza, stworzona do tryumfów i panowania. Jednak ta rola ją zmieni, przeistoczy do gruntu, uczyni zależną i niepewną, da jej poczucie niższości wobec tamtej drugiej, poczucie upośledzenia, da jej wreszcie niepokój i zakłopotanie wobec każdego.”

Zofia Nałkowska

Niedobra miłość
Źródło: Czytelnik, Warszawa 1979, s. 114.

„Ból nie jest rzeczą trudną. Z oczami zamkniętymi cierpieć można, schować się przed groźnym światem głęboko w swoich ciemnościach. Ale sam mówiłeś mi kiedyś: należy mieć odwagę ponosić szczęście życia… Ach, jakże to cudnie powiedziałeś: mieć odwagę ponosić także i szczęście – kiedy idzie od przeznaczenia”

Zofia Nałkowska

Narcyza
Źródło: Wydawnictwo Literackie, Kraków 1976, s. 252.

„Mężczyźni! Jakiś niższy gatunek ludzki, rodzaj zwierząt, które należy opanowywać, ujarzmiać, tresować, trzeba umieć.”

Zofia Nałkowska książka Granica

Granica
Źródło: Pisma wybrane t. 2, Czytelnik, Warszawa 1956, s. 61.

„Dla prawdziwego szczęścia warto później trochę pocierpieć. (…) Tak, tak, za wszystko dobre w życiu trzeba drogo zapłacić! (…) Są kobiety, które wcale szczęścia nie zaznały i nawet nie mają czego wspominać.”

Zofia Nałkowska książka Dom kobiet

Dom kobiet
Źródło: Pisma wybrane, Czytelnik, Warszawa 1956, s. 75.

„(…) przy ograniczeniu ścisłym zakresu wrażeń, życie wewnętrzne rozrasta się jak jemioła.”

Zofia Nałkowska

Źródło: Agenor albo starość przykładna, [w:] Pisma wybrane t. 1, Czytelnik, Warszawa 1956, s. 270.

„Bo j e s t ta ciemność między człowiekiem a człowiekiem (…). Bo myśli s ą bezkarne, nie mają w twarzy człowieka żadnego kształtu, żadnego znaku. Myśl kończy się na mnie, myśl zaczyna się i kończy na mnie. (…) A moje myśli trwały. Mogłam ich nie mówić, mogłam je przytrzymywać zębami – to mogłam. Ale nie mogłam ich nie myśleć.”

Zofia Nałkowska książka Dom kobiet

Dom kobiet
Źródło: Pisma wybrane, Czytelnik, Warszawa 1956, s. 676.

„Nie jestem kobieta wyzwolona, nie jestem nawet wyzwalająca się kobieta. Boję się wolności dla siebie jak opuszczenia i śmierci. Boję się jej jak nieskończoności. Właśnie chcę oddana być w niewolę i móc w niewolę brać. Chcę pętać sobą – i chodzić w cudzym zaczarowaniu.”

Zofia Nałkowska

Narcyza
Źródło: Wydawnictwo Literackie, Kraków 1976, s. 134.

„Należy unikać brania gotowej piękności prosto z życia. Model nie powinien sam przez się być doskonałym dziełem sztuki, ale zaledwie okazją do samodzielnego poszukiwania piękności.”

Zofia Nałkowska

Węże i róże
Źródło: Czytelnik, Warszawa 1977, s. 227.

„W Niemczech, można powiedzieć, ludzie umieją coś zrobić – z niczego…”

Zofia Nałkowska książka Medaliony

Medaliony (1946)
Źródło: Profesor Spanner

„W formule: Bóg i Ojczyzna – zawiera się więc antynomia i bluźnierstwo. Bóg jest tym, co ludzi w najwyższych ich tęsknotach godzi i jednoczy, ojczyzna tym, co według najwyższych haseł – dzieli. Ojczyzna przywraca politeizm: każda armia do swego Boga modli się o zwycięstwo.”

Zofia Nałkowska książka Romans Teresy Hennert

Romans Teresy Hennert
Źródło: Pisma wybrane t. 1, Czytelnik, Warszawa 1956, s. 236.

„Wojna – jest rzecz barbarzyńska. Już sama myśl o ogromie książek po bibliotekach świata, że ich nigdy nie przeczyta w jedno życie jeden człowiek, może pragnącego wiedzy wszystkiej doprowadzić do samobójstwa. A teraz wiadomo tylko, że najbogatsze biblioteki mogą być zrabowane, mogą spłonąć, że druki jedyne i bez ceny, jakieś manuskrypty bezpowrotne – nie odczytane, nie skopiowane – mogą przepadnąć.”

Zofia Nałkowska

Źródło: Tajemnice krwi, [w:] Opowiadania, Czytelnik, Warszawa 1984, s. 233.

„Za zadanie wzięłam sobie obalić ten przesąd niemądry, że kobieta, co skończyła uniwersytet, przestaje być kobietą.”

Zofia Nałkowska

Źródło: Noc podniebna, [w:] Opowiadania, Czytelnik, Warszawa 1984, s. 152.

„Między charakterami ludzi nie ma nic. W miejscu, gdzie kończy się nasza dusza, zaraz zaczyna się inna. Nasza złość przylega ściśle do cudzej dobroci, kurczy się od jej wielkości albo ją sobą pomniejsza i ogranicza. Nasza pycha mierzy się cudzym poniżeniem i jest przez nie ciasno zewsząd opasana. Pożądanie władzy i szczęścia rozrasta się wcale nie w próżni, ale każdym swym nasyceniem sięga w głąb cudzej krzywdy.”

Zofia Nałkowska

Niedobra miłość
Źródło: Czytelnik, Warszawa 1979, s. 9.

„Jest to czarowny stosunek między mężczyzną i kobietą, którego nie psuje miłość. Jest w nim namiętność zakwefiona, nie stępiona tkliwością, nie osłabiona zbliżeniem, jest wrogość, nie dopuszczająca odkrywania stron słabych, wzajemne hiperbolizowanie się, prowadzące do szczytów patosu.”

Zofia Nałkowska

Książę
Źródło: s. 58

„Było to tym gorsze według niej, że zamknięte w dziedzinie spekulacji, w obrębie projektu. Rzecz dokonana miałaby wytłumaczenie w wielkiej komplikacji powodujących ją okoliczności i przyczyn. Rzecz pomyślana nie ma złagodzeń, jest prosta i niewątpliwa.”

Zofia Nałkowska

Narcyza
Źródło: Wydawnictwo Literackie, Kraków 1976, s. 114.

„Wolność nie jest rzeczą zupełną, rzeczą doskonałą. Jest wyzwoleniem się z pewnych stosunków do spraw świata, jest tendencją do znalezienia się na zewnątrz cudownych zawiłości życia, organicznych powiązań. Prawdą życia jest powrót, jest niewola w zamęcie potęg ziemi i nieba, niewola, zamykająca w sobie panowanie. Człowiek wolny jest ten, który nie pozostaje do życia w żadnym stosunku. Człowiek wolny nie może władać.”

Zofia Nałkowska

Narcyza
Źródło: Wydawnictwo Literackie, Kraków 1976, s. 280.

„Człowiek żyje jeden obok drugiego lata całe i nie wie o nim nic. Żyje między najbliższymi jak w ciemności. Zaledwie siebie zna – i to źle, źle siebie sądzi. Jakże może sądzić innych? Co można naprawdę wiedzieć o ludziach z ich czynów, z ich słów – kiedy nie wiadome są myśli? (…) Siedzisz tu, (…), naprzeciwko mnie – i tak się patrzymy na siebie. Gdybym sądziła po czynach, (…), po twojej dobroci – mogłabym myśleć, że mnie kochasz, prawda? Że nie pamiętasz mi nic…
(…)
Tak, trudno jest wiedzieć coś o drugim człowieku.”

Zofia Nałkowska

Narcyza
Źródło: Pisma wybrane, Czytelnik, Warszawa 1956, s. 646, 647, 660.